گفت : آيه تمتّع در كتاب خدا نازل شد ، و ما با رسول خدا صلّى اللّه عليه [ و آله ] و سلّم تمتّع نموديم ، و هيچ آيه ديگرى نازل نشد كه حكم تمتّع را نسخ كند ، و رسول خدا نيز تا وقتى كه از دنيا رحلت نمود ، از آن نهى نكرد . آنگاه مردى به رأى خود آنچه را كه مىخواست دربارهء آن گفت » .
استاد أكرم علّامهء طباطبائى - رضوان الله عليه - پس از نقل اين روايات در « تفسير الميزان » در ذيل بيان روايت أخير گفتهاند :
اين روايت نيز به ألفاظ ديگرى قريب المعنى به آنچه در « الدّرّ المنثور » نقل شده است ، روايت شده است .
و در « صحيح مسلم » و « مسند أحمد » و « سنن نسائى » از مطرف آورده است ، كه مىگويد : عمران بن حصين در مرض مرگ خود ، به دنبال من فرستاد و مرا طلب كرد ، و گفت : من تو را به أحاديثى حديث مىكنم كه اميد دارم بعد از من براى تو سود داشته باشد ، پس اگر من از اين مرض بهبودى يافتم آنها را كتمان كن و نقل مكن از من ! و اگر مردم ، آنها را براى مردم حكايت كن ! چون كه در اين صورت خداوند مرا از آفات افشاء آنها حفظ فرموده است .
و بدان كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بين حجّ و عمره را جمع كرد ، و پس از آن نه در كتاب خدا و نه از رسول خدا نهيى از آن نرسيد ، و مردى به رأى خود آنچه را كه مىخواست دربارهء آن گفت . « 1 » و در « صحيح ترمذى » و « زاد المعاد » ابن قيّم آمده است كه : سئل عبد الله بن عمر عن متعة الحجّ . قال : هى حلال . فقال السّائل : إنّ أباك قد نهى عنها ! فقال : أ رأيت إن كان أبى نهى و صنعها رسول الله صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، أ أمر أبى متّبع أم أمر رسول الله صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ؟ فقال الرّجل : بل أمر رسول الله صلّى اللّه عليه و آله و سلّم .
فقال : لقد صنعها رسول الله صلّى اللّه عليه و آله . « 1 » « از عبد الله بن عمر دربارهء تمتّع حجّ پرسيدند . او در جواب گفت : حلال است .
هامش
( 1 ) - « تفسير الميزان » ج 2 ، ص 89 .