خداوند مىفرمايد : « اين وظيفهء كسى است كه أهل او از حضور يافتگان در مسجد الحرام نباشند » .
و ماههاى حجّ را كه خداوند ذكر كرده است عبارت است از : ماه شوّال و ماه ذوالقعده و ماه ذوالحجّه . پس كسى كه در اين ماهها تمتّع كند ، بر عهدهء اوست كه خونى ( از گوسفند و يا گاو و يا شتر ) بريزد ، يا روزه بگيرد ، و رفث كه منع شده است عبارت است از : جماع ، و فسوق عبارت است از گناهان ، و جدال عبارت است از مراء و مجادله و گفتگو كردن » .
و نيز در « تفسير الدّرّ المنثور » آورده است كه : أخرج البخارىّ و مسلم عن ابن عمر ، قال : تمتّع رسول اللّه فى حجّة الوداع بالعمرة الى الحجّ ، و أهدى فساق معه الهدى من ذى الحليفة ، و بدأ رسول اللّه فأهلّ بالعمرة ، ثمّ أهل بالحجّ ، فتمتّع النّاس مع النّبىّ صلّى اللّه عليه [ و آله ] و سلّم بالعمرة إلى الحجّ ، فكان من النّاس من أهدى فساق الهدى ، و منهم من لم يهد .
فلمّا قدم النّبىّ صلّى اللّه عليه [ و آله ] و سلّم مكّة ، قال للنّاس : من كان منكم أهدى فإنّه لا يحلّ لشىء حرّم منه حتّى يقضى حجّه ، و من لم يكن أهدى فليطف بالبيت و بالصّفا و المروة و ليقصّر و ليحلّل ثمّ ليهلّ بالحجّ ، فمن لم يجد هديا فليصم ثلاثة أيّام فى الحجّ و سبعة إذا رجع إلى أهله . « 1 » « بخارى و مسلم از ابن عمر تخريج كردهاند ، كه مىگويد : رسول خدا در حجّة الوداع به سبب بجا آوردن عمره و تماميّت آن ، تا زمان فرا رسيدن حجّ ، تمتّع نمود ، و هدى را با خود سوق داده بود ، از ذو الحليفه ، و رسول خدا ابتدا إهلال به عمره كرد ، و سپس إهلال به حجّ نمود . و مردم با پيامبر صلّى اللّه عليه [ و آله ] و سلّم از بجا آوردن عمره تا فرا رسيدن حجّ ، تمتّع نمودند ، بعضى از مردم با خود هدى آورده بودند همان را با خود به منى بردند ، و بعضى با خود هدى نياورده بودند ، چون پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم وارد مكّه شدند به مردم گفتند : هر كدام از شما كه هدى آورده است ، نبايد از چيزى از آن چيزهايى كه إحرام بسته است ، و بر او حرام شده است ، بيرون آيد تا وقتى كه
هامش
( 1 ) - « تفسير الدّرّ المنثور » ج 1 ، ص 216 .