خداوند دربارهء حضرت ابراهيم و اسحاق و يعقوب مىفرمايد : ( آيه 73 از سورهء 21 : أنبياء ) .
وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ
.
« و ما به آنها كارهاى خير و برپا داشتن نماز و دادن زكات را وحى كرديم » .
و دربارهء حضرت اسماعيل مىفرمايد : ( آيه 55 از سورهء 19 : مريم ) .
وَ كانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ وَ كانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِيًّا
.
« و حالش چنين بود كه أهل خود را به نماز و زكات امر مىكرد ، و او در نزد پروردگارش پسنديده بود » .
و دربارهء حضرت عيسى بن مريم در گاهواره مىفرمايد : ( آيه 31 ، از سورهء 19 مريم ) .
وَ أَوْصانِي بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ ما دُمْتُ حَيًّا
.
« و خداوند مرا سفارش به نماز و زكات نمود تا مادامىكه زنده هستم » .
و همچنين در بسيارى از آيات سور مكّيّه لفظ زكات وارد شده است همچون آيه شريفهء :
قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى - وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى
( آيه 15 ، 16 ، از سورهء 87 : اعلى ) .
« حقّا فلاح و رستگارى از آن كسى است كه زكات مىدهد ، و ذكر اسم خداى خود مىكند و پس از آن نماز مىخواند » .
و همچون آيه :
الَّذِينَ لا يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ كافِرُونَ
( آيه 7 ، از سورهء 32 : حم سجده ) « آنان كه زكات نمىدهند و ايشان به سراى آخرت كافرند » .
و همچون آيه :
وَ الَّذِينَ هُمْ لِلزَّكاةِ فاعِلُونَ
( آيه 4 ، از سورهء 23 : مؤمنون ) .
« و آنان كه بجاآورندگان زكات هستند » .
و غير از اين آيات كه در سورههاى مكّى وارد است ، و بالأخصّ سورههائى كه در اوّل بعثت نازل شده است ، همچون سورهء حم سجدة و غير آن ، و در آن زمان أبدا زكات معمولى به معناى اصطلاحى تشريع نشده بود .
و ما نفهميديم كه اين منكران ولايت و آيه ولايت ، از لفظ زكات در اين آيات چه مىفهمند ؟ بلكه اصولا آيه زكات اصطلاحى كه در قرآن آمده ، به لفظ صدقه آمده است :