« اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، يهود و نصارى را أولياء خود قرار ندهيد ، بعضى از آنان اولياء بعضى ديگرند ، و هر كدام از شما كه ولايت آنها را بپذيرد ، از آنها مىباشد ، حقّا خداوند مردم ظالم را هدايت نمىكند » .
دوّم : آيه 57 از اين سوره :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَكُمْ هُزُواً وَ لَعِباً مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ الْكُفَّارَ أَوْلِياءَ وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
.
« اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، كسانى را كه دين شما را بازى گرفتند ، و مسخره پنداشتند ، چه از كسانى باشند كه قبل از شما به آنان كتاب داده شده است ، و چه از كافران بوده باشند ، أولياء خود قرار مدهيد ! و از خداوند بپرهيزيد اگر شما از مؤمنان مىباشيد » .
و بنابر اين ، اتّحاد سياق اقتضا دارد كه : مراد از ولايت در تمام اين آيات ، معناى واحدى بوده باشد ، و نمىتوان مراد از آن را در آيات نهى از اتّخاذ يهود و نصارى را به عنوان ولايت ، نصرت و يارى گرفت ، و مراد از آيه اتّخاذ ولايت خدا و رسول خدا و مؤمنان متّصف به اوصاف مذكوره را صاحب تصرّف در شئون بودن و معناى امامت و پيشوائى قرار داد .
پاسخ آنكه : به كدام شاهد و دليلى بايد در آيات قبليّه و بعديّه ، ولايت را به معناى نصرت كردن و يارى خواستن گرفت ، تا بر آن اساس اين آيه را هم به همان معنى بگيريم ؟ ! اين احتمال رجما بالغيب و اين مدّعى بدون دليل است . بلكه در تمام اين آيات ولايت به همان معناى اصلى و واقعى خود مىباشد و همان رفع حجاب و فاصله و عدم بينونت و پردهبين دو چيز است .
در آيات نهى از قرار دادن كفّار و يهود و نصارى را به عنوان ولايت ، خداوند از همرنگى و صميميّت و مودّت و محبّت آنها ما را بر حذر مىدارد ، همچنان كه اين معانى ، مفاد آيات ديگرى نيز مىباشد . و لازمهء همرنگى و قرب و نزديكى با آنان ، دخالت دادن آنها را در امور و تصرّف در شئون مردم مسلمان است ، و ما در خود اين آيات شواهدى مىيابيم كه دلالت دارند بر آنكه مراد از ولايت نصرت نيست ، زيرا مىفرمايد : بعضهم من بعض « بعضى از كفّار از جنس بعض ديگرند » ، و يا مىفرمايد :
وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ
« هر كدام از شما كه ولايت آنها را قبول كند از آنها خواهد