خدا و رسول او و امير المؤمنين را بپذيرند همگى حزب الله هستند ، چون در تحت اين ولايت كه امر واحدى است و مال خداست مىباشند و البتّه حزب خدا پيوسته از غلبه كنندگان هستند .
و بايد دانست كه :
الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
كه فقطّ مصداق خارجى آن در زمان رسول الله منحصر به امير المؤمنين بوده است ، اينطور نيست كه در خصوص ايشان استعمال شده باشد ، يعنى لفظ جمع در معناى مفرد استعمال شده باشد ، بلكه مصداق و منطبق عليه آن لفظ ، واحد بوده است ، و اين گونه استعمال بسيار شايع و رائج است ، و در كلام اهل بلاغت و فصاحت متداول ، و چه بسا از محسّنات تعبيرات ، در بعضى از مواقع شمرده مىشود ، كه لفظ كلّى كه داراى معناى عامّى باشد بگويند ، و همان معناى كلّى را قصد كنند ، و ليكن در خارج آن كلّى يك مصداق و يا دو مصداق بيشتر نداشته باشد .
البتّه استعمال لفظ جمع در مفرد صحيح نيست ، و ليكن استعمال جمع در معناى جمع ، و ارادهء يك فرد خاصّ از باب انطباق آن معناى جمع بر اين فرد اشكالى ندارد ، و مسلّما مراد از و الّذين آمنوا از جهت استعمال أدبى همان معناى جمع است ، و ليكن يك فرد بيشتر مصداق خارجى نداشته است و آن وجود مقدّس حضرت امير المؤمنين عليه السّلام بوده است .
و شايد سرّ تعبير به لفظ جمع به جهت آن باشد كه اوّلا - بفهماند اعطاء اين منصب جزافى و بدون دليل نيست ، بلكه روى ملكات و صفاتى است كه منحصر در آن حضرت بوده است .
و ثانيا - آيه شريفه از اين نقطهنظر به كلّيّت خود باقى بوده ، و شامل ائمّهء دوازده گانه : خلفاى حقّهء رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم شود ، و همه را در تحت پوشش عنوان خود قرار دهد .
شيعه با اين بيانى كه نموديم ، در تفاسير خود ، به طور واضح و روشن مطلب را مشروحا بيان مىكند ، و به ضميمهء روايات كثيرهء مسلّمهء واردهء در شأن نزول ، ولايت أمير المؤمنين علىّ بن أبي طالب را مبرهن مىسازد . و اين آيه را يكى از آيات كريمهء قرآنيّه ، دربارهء ولايت ايشان ذكر مىنمايد كه ملازم با امامت است .