علىّ الحوض ما إن تمسّكتم بهما لن تضلّوا ! « من از خودم در ميان شما دو چيز سنگين ( يا دو متاع پر ارزش ) باقى مىگذارم : يكى كتاب خداست ، و ديگرى عترت من : أهل بيت من ، و آن دو چيز هيچوقت از هم جدا نمىشوند ، تا هر دو با هم در كنار حوض كوثر بر من وارد شوند . و مادامىكه شما به آن دو چنگ زنيد ، و آنها را بگيريد گمراه نمىشويد » .
ما شواهد صحّت اين حديث را به طور وضوح و صراحت در كتاب خدا مىيابيم ، مثل آيه :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
.
زيرا كه روايات علماء همگى بر اين اتّفاق دارند كه : اين آيه دربارهء امير المؤمنين عليه السّلام در هنگامى كه در حال ركوع ، انگشترى خود را صدقه دادند نازل شده است ، و خداوند اين كار حضرت را مورد سپاس و امضاء قرار داده ، و در اين باره ، اين آيه را فرو فرستاده است . « 1 » و همچنين مىيابيم كه رسول الله آن حضرت را در ميان اصحاب خود نائب خود قرار داده آنجا كه فرموده است : من كنت مولاه فعلىّ مولاه ، اللّهمّ وال من والاه و عاد من عاداه ! « هر كس كه من صاحب اختيار و ولىّ او هستم علىّ صاحب اختيار و ولىّ اوست . بار پروردگارا ولىّ آن كسى باش كه او علىّ را ولىّ خود قرار داده است ، و دشمن بدار كسى را كه علىّ را دشمن خود قرار داده است » .
هامش
( 1 ) در تفسير « الدّرّ المنثور » مولى جلال سيوطى در شأن نزول آيه ولايت ، و إعطاء انگشترى دربارهء امير المؤمنين عليه السّلام يازده روايت با اسناد مختلف بيان كرده است ، و در يكى از آنها كه در ذيل آن نيز به همين لفظ آمده است : ( من كنت مولاه فعلىّ مولاه اللّهم وال من والاه و عاد من عاداه ) آن را طبرانىّ در « أوسط » و ابن مردويه از عمّار بن ياسر تخريج كرده است ( تفسير الدّرّ المنثور ج 2 ص 293 و ص 294 ) .
و در تفسير « جامع البيان عن تأويل آى القرآن » أبو جعفر محمّد بن جرير طبرىّ در تفسير اين آيه مباركه و شأن نزول آن راجع به علىّ بن ابي طالب عليه السّلام و راجع به اعطاء انگشترى مجموعا پنج روايت از سدّى و حضرت ابو جعفر عليه السلام و عتبة ابن أبى حكيم و مجاهد آورده است ( تفسير طبرى ط دوّم 1373 ص 288 و ص 289 از ج 6 ) .