يعرفون نعمة الله ثمّ ينكرونها . يعنى « ولايت محمّد را ( ولايت علىّ را خ ل ) مىشناسند ، و اكثر آنان نسبت به ولايت علىّ كافر مىشوند » .
و علىّ بن جعفر از حضرت ابو الحسن موسى بن جعفر عليهما السّلام دربارهء گفتار خداوند متعال ،
وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ
روايت كرده است كه : أوحى الله إليه : يا محمّد ! إنّى أمرت فلم اطع فلا تجزع أنت إذا أمرت فلم تطع فى وصيّك ! « خداوند به سوى پيامبرش وحى فرستاد : اى محمّد ! من امر كردم و اطاعت نشدم ، پس تو جزع مكن چون أمر كردى و دربارهء وصيّت ، اطاعت نشدى ! » .
و بنابر اين گفتار خداى تعالى :
وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
اثبات ولايت بر وجه خصوص مىكند ، براى آن كسى كه او را ولىّ ما قرار داده است و معناى ولايت را از غير او نفى مىكند .
و معناى وليّكم آن است كه قائم به امور شما باشد و اطاعت كردن از او بر شما لازم باشد ، و چون اين معنى ثابت شود امامت او ثابت مىشود ! چون كه هيچكس حقّ تصرف در امور امّت ندارد ، و اطاعت او بعد از پيامبر واجب نيست ، مگر آن كه امام بوده باشد ، و عصمت او ثابت شده باشد ، به علّت آن كه وقتى كه خداوند سبحانه اطاعت كردن از او را واجب كرد ، همانطور كه اطاعت كردن از خودش و رسولش را واجب كرده است ، اين امر مقتضى اطاعت از اوست در تمام امور ، و اين دليل بر عصمت است .
زيرا كه اگر او معصوم نباشد ، ممكن است امر به كار زشت و قبيح كند ، و در اين صورت اطاعت از او قبيح است ، و خداوند امر به فعل قبيح كرده است ، و چون مىدانيم كه خداوند امر به كار زشت و قبيح نمىكند ، پس امر به اطاعت از او مستلزم عصمت است ، و اين آيه دليل بر لزوم عصمت است .
و دليل بر اين كه لفظ ولىّ در اين آيه ، افادهء معناى ولايت و اولويّت مىكند ، آن گفتارى است كه مبرّد در كتاب « العبارة عن صفات الله » آورده است ، آنجا كه گويد :
إنّ الولىّ هو الأولى « ولىّ آن كسى است كه أولى به تصرّف در امور باشد » .