سپس ابن شهرآشوب ادامه داده و مىگويد : در كتاب أبو بكر شيرازى وارد است كه چون سائل سؤال كرد ، امير المؤمنين عليه السّلام دست خود را به روى پشت خود گذاردند ، كه اشاره باشد براى آنكه سائل انگشترى را بيرون آورد ، در اين حال سائل دست خود را دراز كرد ، و انگشترى را از دست او بيرون كشيد ، و براى او دعا كرد .
در اين وقت بود كه خداوند بر ملائكهء خود به سبب امير المؤمنين مباهات كرد و گفت :
اى فرشتگان من آيا نمىبينيد : چگونه اين بندهء من ، جسدش در عبادت من است ، و قلب او به من پيوسته است ؟ و او به مال خود به جهت رضاى من تصدّق مىدهد ؟ ! من شما را شاهد مىگيرم كه : من از او راضى هستم ، و از اخلاف او يعنى از ذرّيّهء او نيز راضى هستم ، جبرائيل فرود آمد و اين آيه را آورد .
و در كتاب « مصباح » وارد است كه اين صدقه در روز بيست و چهارم از ماه ذىحجّه بوده است ، و در روايت أبو ذرّ ، در نماز ظهر بوده است ، و نيز روايت شده است كه در نماز نافلهء ظهر بوده است .
و در « أمالى » ابن بابويه صدوق آمده است كه : عمر بن الخطّاب گفت : من چهل انگشترى به صدقه در حال ركوع دادم ، تا دربارهء من نازل شود آنچه دربارهء على نازل شده است ، و ليكن نازل نشد .
در « أسباب النّزول » از واحدى آمده است كه : و من يتولّ الله يعنى يحبّ الله ، و رسوله ، و الّذين آمنوا يعنى عليّا ، فإنّ حزب الله يعنى شيعة الله و رسوله و وليّه ، و هم الغالبون ، يعنى هم الغالبون على جميع العباد .
« و كسى كه ولايت خدا را بر عهده دارد ، يعنى او را دوست دارد ، و رسول او را دوست دارد ، و مراد از و الّذين آمنوا على است ، و مراد از حزب الله ، پيروان خدا و رسول خدا و ولىّ خداست ، و مراد از هم الغالبون غلبه كنندگان بر جميع بندگان است » .
پس در اين آيه ، اوّلا خداوند به نفس خود ابتداء كرده است ، و سپس به رسول خود ، و پس از آن به ولىّ خود ( انّما وليّكم الله - الخ ) و همچنين در آيه ثانيه نيز به همين منوال ابتدا كرده است ( و من يتوّل اللّه - الخ ) .
و در علم حساب جملهء : إنّما وليّكم الله و رسوله و الّذين آمنوا الّذين يقيمون
امام شناسى (فارسى) — صفحة 205
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٠٥