هيچ فردى از او تخلّف نورزد ، و در فرمانبرى از اوامر و اتّصال با او عقب بيفتد . بنابراين آن امام موجب مصونيّت و حفظ پناه آورندگان از شرور و موانع و آفات دنيوى و اخروى و پناهگاه و ملجأ و ملاذ مؤمنان ، و دستاويز محكم گروندگان ، و نور و بَهاء و عظمت اهل عالم خواهد بود . »
مرحوم سيّد على خان كبير در شرح اين فقره از دعا از شرح « صحيفهء كامله سجّاديّه » مطالبى نفيس آورده ما مختصر آنرا نقل مىكنيم : حضرت علىّ بن الحسين « عليهما السّلام » در اين فقرات مقام امام را به چهار صفت توصيف نموده است :
اوّل : عِصْمَة اللّائذينَ يعنى براى امام هيچ دافع و مانعى نيست كه پناه آورندگان به سوى خود را در راه مستقيم رهبرى كند و از ورطهء هلاك در جانب افراط و تفريط حفظ نمايد .
دوّم : كَهْفُ المؤمنِين يعنى ملجأ و پناه تمام مؤمنان است ، كسانى كه در حوادث واقعه و در شبهات وارده به او روى آورند و چاره رهائى از ظلمات نفس امّاره و مهالك را از او بجويند .
سوّم : عُرْوَة المُتَمَسِّكِينَ يعنى افرادى را كه به او تمسّك نمايند و از اوامر او پيروى كنند و به آثار او تأسّى نموده و از نواهى او اجتناب ورزند از وقوع و فرو افتادن در چاههاى مهلكه ، و سقوط در نقمت و بُعد برهاند .
چهارم : بَهاءُ العالَمينَ يعنى نظام امور جهان و طراوت و زيبائى مناظر عالم به او بسته است . چون مردم همگى به سيره و روش او رفتار مىكنند و به دين جهت ميزان عدل ، استوار ، و ترازوى انصاف ، برقرار ، و ستونهاى حقّ و معدلت در ميان آنها بر پا گردد .
و اين دعا كه دلالت بر لزوم امام در هر زمانى از ازمنه دارد طبق حكم عقل و نقل است . امّا دليل عقلى آنكه انسان در دنيا افرادى دارد كه بايد با يكديگر به نحو تعاون و اجتماع زيست كنند و با پديد آمدن تمدّن و اجتماع طبعاً بين افراد اصطكاك و تزاحم به وجود خواهد آمد ، براى آنكه جلب منافع و دفع ضرر و حسّ استخدام از غرائز و جِبليّات بشر است ، هر كس دوست دارد به تمام لذائذ و مشتَهيات خود برسد و از هر گونه مزاحمى در راه اين مقصد خشمگين مىشود و بر عليه آن قيام و اقدام مىنمايد ، بنابراين نزاع و تشاجر و مخاصمات پديد مىآيد و منجرّ به قتل و غارت و
امام شناسى (فارسى) — صفحة 212
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢١٢