فعل آنان تبرّى پيدا نشود تمسّك به قرآن كريم و به واقعيّت ائمّهء حقّ حاصل نخواهد شد ) . بنابراين راه سعادت و ادراك معانى راقيهء كتاب خدا و تمسّك به قرآن كريم را از نزد اهلش بجوئيد و از آنها طلب كنيد ( و آنها امامان از اهل بيت هستند ) كه حقيقت دانش و حيات عرفانند ، و مرگ جهل و فقدان نادانى . آنان كسانى هستند كه حكم آنها در ظاهر حاكى و كاشف از علوم و دانش آنها در باطن است ، و سكوت عميق آنها كاشف از گويائى روح و جان آنها به اسرار جهان آفرينش و رموز عالم ملك و ملكوت است ، و ظاهر ايشان كه همان سيماى عبوديّت و روح خضوع و آيه خشوع است حاكى از باطن ايشان كه همان حال طمأنينه و سكينه و اتّصاف به كمالات قدسيّه و معارف ربوبيّه است خواهد بود . آنان در امر دين مخالفت نمىورزند و با يكديگر اختلاف ندارند ، دين در ميان آنها گواهى است صادق و خاموشى است ناطق ( كه به واسطهء عمل آنها به دين و تمركز يافتن معنى و روح دين در كانون نفوس آنها بهترين گواه راستين بر واقعيّت آنهاست ، و پياده شدن اسرار دين در دل و جوارح آنان بهترين شاهد عملى با لب و دل گويا برحقيقت آنهاست ) . »
صفات امام در دعاى روز عرفه حضرت سجاد « عليه السّلام »
و حضرت سيّد السّاجدين و زين العابدين « عليه السّلام » در ضمن دعاى روز عرفه كه چهل و هفتمين دعا از « صحيفهء كامله » است عرض مىكند : اللهُمَّ إنَّكَ ايَّدْتَ دينَكَ فى كُلِّ اوانٍ بإمامٍ اقَمْتَهُ عَلَماً لِعِبادِكَ وَ مَناراً فى بِلَادِكَ بَعْدَ أن وَصَلْتَ حَبْلَهُ بِحَبْلِكَ ، وَ جَعَلْتَهُ الذَّريعَة الَى رِضْوَانِكَ ، وَ افْتَرَضْتَ طاعَتَهُ وَ حَذَّرْتَ مَعْصِيتَهُ ، وَ امَرْتَ بِامْتِثَالِ امْرِهِ وَ الإنتهاءِ عِندَ نَهْيِهِ ، وَ الّا يَتَقَدَّمَهُ مُتَقَدِّمٌ ، وَ لَا يَتَأخَّرَ عنه مُتَأخِّرٌ ، فَهُوَ عِصْمَة اللّائذينَ وَ كَهْفُ المُؤمِنِينَ وَ عُرْوَة المُتَمَسِّكِينَ وَ بَهاءُ العالَمِينَ .
« بار پروردگارا تو در هر زمانى دين خود را به امامى از امامها تقويت و تأييد نمودى ، آن امامى كه او را به عنوان نشانه و علامت براى بندگان خود معرّفى كردى و كانون نور و هدايت را در ميان افراد بشر در وادى جهل و ظلمت قرار دادى بعد از آنكه رشتهء دل و اتّصال باطن او را به رشتهء مقام جمال و جلال خود متّصل فرمودى و او را وسيلهء مقام رضاى خود در ميان مردم معيّن كردى ، و اطاعت از او را واجب و لازم شمردى ، و مخالفت و سرپيچى از نهى او را حرام فرمودى ، و بندگان خود را امر كردى كه اوامر او را بپذيرند و امتثال كنند ، و از نواهى او اجتناب ورزند ، و هيچكس از مردم و افراد امّت از او در هر امرى از امور جلو نيفتد ، و خود را بر او مقدّم نكند ، و