به آنچه ما دربارهء تو قصد داريم از عزّت و اكرام و جاه و قدر و منزلت اميدوار باش ، امروز تو را در نزد ما مقامى رفيع و منزلتى ارجمند است .
من سند ولايت و حكومت استانى را به تو خواهم داد كه راضى شوى و ابداً ديگر از ما گلايه نكنى و علاوه ، از اموال و احسان خود آنقدر تو را اشباع خواهم نمود كه مورد قبول و پسندت واقع شود . »
عمرو عاص اين نامهء معاويه را نيز بدين گونه پاسخ داد :
ابَى القَلْبُ مِنِّى أن اخادَعَ بِالمَكْرِ * بِقَتْلِ ابنِ عَفَّانٍ اجَرُّ إلَى الْكُفْرِ
وَ اِّنى لَعَمروٌ ذُو دَهاءٍ وَ فِطْنَة * وَ لَسْتُ أبيعُ الدِّينَ بِالرِّبحِ و الوَفرِ
فَلَوْ كُنتَ دَارَاىٍ وَ عَقْلٍ وَ حِيلَة * لَقُلْتَ لِهَذا الشَّيْخِ إن خاضَ فِى الامْرِ
تَحِيَّةُ مَنشُورٍ جَلِيسٍ مُكْرَّم * بِخَبْطٍ ( بخطًّ ) صَحِيحٍ ذى بَيانٍ عَلى مِصْرِ
أَ لَيْسَ صَغيراً مُلْكُ مِصْرَ بِبَيعْة * هِىَ العارُ فِى الدُّنيا على العَقَبِ مِن عَمْرُو
فَإن كُنتَ دامَيلٍ شَديدٍ الَى العُلى * وَ امْرَة أهْلِ الدِّينِ مِثْلَ أبى بَكْرِ
فَأشرِك أخا رَأىٍ وَ حَزْمٍ وَ حيلَة * مُعاوىَ فى أمْرٍ جَليلٍ لِذِى الذِّكْرِ
فَإنَّ رِواءَ اللَّيْثِ صَعْبٌ عَلَى الوَرى * وَ إن غابَ عَمْرٌ زيدَ شَرٌ إلى شَرٍّ « 1 »
مى گويد : « قلب من إبا مىكند از اين كه بى جهت به حيله و خدعهء تو فريفته شوم و به بهانهء كشته شدن عثمان خود را به دامان كفر افكنم .
من عَمروى هستم كه به فطانت و زيركى معروف و مشهورم ، و من كسى نيستم كه دين خود را به متاع و مال دنيا بفروشم .
اگر تو صاحب عقل و رأى و حيله هستى هر آينه براى اين مرد بزرگ كه او را دعوت به فرو رفتن در مهالك مىكنى به عنوان تحيّت ، منشور حكومت مصر را با خطّ صحيح و بيان روشن و واضح مىفرستادى و او را مكرّم و همنشين خود قرار مىدادى .
آيا حكومت مصر در مقابل بيعت به حكومت تو و جنگ با علىّ بن أبى طالب كه براى فرزندان من به عنوان عار و ننگ باقى خواهد بود بسيار كوچك نيست ؟
پس اى معاويه اگر ميل وافرى به رياست و مقام دارى و دوست دارى مثل ابوبكر در بين اهل اسلام حكومت كنى .
هامش
( 1 ) . « مناقب » خوارزمى ، ص 130 و ص 131 .