و طبق روايات مستفيضى كه از رسول خدا روايت كردهاند كه آنچه در امّتهاى گذشته واقع شده در امّت من طابق النعل بالنعل و القذة بالقذة واقع خواهد شد استفاده مىشود كه گواهى على بن أبىطالب " عليه السّلام " بر نبّوت رسول خدا طبق همان گواهى وصىّ موسى است نسبت به نبوّت آن حضرت . بنابراين با مقايسه و تطبيق اين دو دسته از آيات يعنى آيات مورد بحث در سورهء هود و آيات وارده در سوره احقاف به دست مىآيد كه شاهد از بنى اسرائيل كه گواهى بر صحّت مثل قرآن كه تورات باشد داده است نظيرش گواهى شاهد از جنس رسول خداست كه گواهى بر صحت نبوّت خود رسول خدا داده است ، و شاهد بر گفتار ما روايتى است كه سيوطى در تفسير خود آورده و گويد : سعيد بن منصور و ابن جرير و ابن منذر از مسروق - رضى الله عنه - تخريج كردهاند در قول خداى تعالى :
وَ شَهِدَ شاهِدٌ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى مِثْلِهِ
قال : موسى مثل محّمد ، و التوراة مثل القرآن فآمن هذا بكتابه و نبيه و كفرتم يا اهل مكة « 1 »
« مىگويد در تفسير شهد شاهد على مثله كه : موسى مثل محّمد است و تورات مثل قرآن است ، پس آن فرد از بنى اسرائيل به كتابش تورات و به پيغمبرش ايمان آورد و شما اى اهل مكّه به كتاب پيغمبرتان قرآن و به نبوّت او منكر شديد . »
و عجيب آنكه غالب مفسّرين حتّى مفسّرين شيعه مراد از
شاهِدٌ *
را در آيه
وَ شَهِدَ شاهِدٌ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى مِثْلِهِ
عبد الله بن سلام گفتهاند ؛ حتّى مرحوم طبرسى « 2 »
هامش
( 1 ) . الدر المنثور ج 6 ص 40 .
( 2 ) . مجمعالبيانج 5 ص 86 .