عدم ثبوت سندش ذكر نكردم ؛ و لكن براى مقلّدين علماى أعلام همهء آنها حجّت است .
چرا ؟ ! به جهت اينكه آن مناجات را علماى اعلام مىخوانند ، و مطالبش را امضا دارند .
و هكذا در الحاقى دعاى عرفهء حضرت سيّد الشّهداء عليه الصّلاة و السّلام آن همه تصريحاتى كه واقع شده است ، با اينكه علماى اعلام مىخوانند ؛ بنده به جهت عدم ثبوتش ذكر نكردم .
تفسير رؤيت و لقاء به خلاف نصّ ، بخاطر سائل بوده است
و در ابتدا عرض شد كه اين تعبيرات را حمل بر لقاى ثواب كردن خلاف نصّ است ؛ و اگر احياناً در اخبار ، رؤيت و لقاء را تفسير به ثواب كرده باشند ، قطعاً از جهت اين خواهد شد كه سائل از رؤيت غير از رؤيت چشم نمىفهميده است ؛ چنان كه خُلّت حضرت خليل عليه السّلام را هم در جواب بعضى از سائلين ، حضرت رسول صلّى الله عليه و آله و سلّم به غير معنى دوستى تفسير فرمودند . چرا كه اگر بدان سائل اينطور تفسير نفرمايند كافر مىشود . چون او از دوستى غير از محبّت آدميان را به همديگر فرض نمىتواند [ كرد ] ؛ و آن هم كه واقعاً كفر است .
بارى ، اگر زيادتر از اينها كه عرض شد مىخواهى ، رجوع كن به ادعيه و مناجات ائمّهء هدى عليهم الصّلاة و السّلام ، و در اخبارى كه در مثوبات اعمال وارد شده است . مثلًا دعاى رجبيّه كه سيّد ابن طاوس عليه الرّحمة آن را به سند عالى در « إقبال » از توقيع مبارك حضرت امام أرواح العالمين فداه روايت كرده ؛ و قطعاً خودشان مىخواندهاند . مىفرمايد :
اللَهُمَّ إنِّى أَسْأَلُكَ بِمَعَانِى [ جَمِيعِ ] مَا يَدْعُوكَ بِهِ وُلَاةُ أَمْرِكَ الْمَأْمُونُونَ عَلَى سِرِّكَ . إلَى أنْ قالَ : وَ بِمَقَامَاتِكَ الَّتِى لَا فَرْقَ بَيْنَهَا وَ بَيْنَكَ إلَّا أَنَّهُمْ