اگر ردّ نمايد و اين ردّ را براى خودش مذهب اخذ كند و به اين تديّن نمايد ، از ايمان خارج مىشود .
و خوب است كه انسان در اين جمله از مطالب ، اگر در كلمات انبياء و اولياء و علماى حقّه مشكلى برايش شود و به كنهش نرسد ، به خداوند واهب العلم و العقل تضرّع نموده و قصدش را خالص نمايد ، و مكرّراً در كلمات ايشان فكر نمايد . و اگر از اتقياى علماء دستش برسد سؤال نمايد ، حكماً خداوند عالم يا همان مطلب را بر او مىفهماند و يا راه فهميدنش را ياد مىدهد .
و در اينكه اينگونه مطالب عاليه و اسرار ربّانيّه در دين حقّ هست ، حرفى نيست ، حتّى اجمال اين را متوغّلين در جمود هم تصديق دارند و راه وصول به اين مطالب را تزكيهء نفس با تقوى و رياضات شرعيّه قرار دادهاند ، كه با اين جمله قوّهء حيوانيّه را تضعيف نموده و قوّهء روحانيّه و ايمانيّه را تقويت كرده ؛ آنوقت چشم بصيرتش باز شده به حقيقت اين مطالب بالكشف و الشّهود مىرسد ؛ چنان كه در آيه مباركه مىفرمايد :
وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا
. « 1 »
[ « و كسانى كه در ما مجاهده مىنمايند ، ما آنان را به راههاى خودمان رهبرى مىكنيم . » ]
و از حضرت رسالت پناه صلّى الله عليه و آله و سلّم روايت است كه هر كسى را دو چشم سِرّ هست كه مىبيند با آنها غيب را ؛ خداوند عالم اگر به بندهاى ارادهء خير داشته باشد ، چشمهاى سرّ او را باز مىكند .
حالا برادر من ! اگر همّت دارى كه از اهل معرفت شوى ، انسان بشوى بشر روحانى باشى ، سهيم و شريك ملائكه باشى ، و رفيق انبياء و اولياء بوده
هامش
( 1 ) ، صدر آيه 69 ، از سورهء 29 : العنكبوت