و الحمدُ للّهِ على ذلكَ .
و هر چند خداى تعالى گفت :
فَلا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ
؛ « 1 » ليكن فرمود :
وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ
. « 2 »
بعد از آن چون در بغداد به صحبت شيخ بزرگوار « شيخ نور الدّين عبد الرّحمن اسفراينى » قدّس سرُّه رسيدم ، آن انصاف مىداد و مىفرمود كه : مرا حقّ تعالى علم تعبير وقايع و تأويل منامات بخشيده است ؛ به مقامى برتر از اين نرسيدهام .
به مجرّد آن بحثها كه بر طريق معقول و نهج مستقيم نيست ، ترك اين معنى كه به شهود مىآيد نمىتوان كرد .
و نيز سخن « شيخ عبد الله انصارى » قدّس سرّه همه اينست . و آخر جميع مقامات در درهء سوّم به توحيد صرف رسانيده ، و در باب اين سخن « شيخ شهاب الدّين سُهرَوردى » چند موضع تصريح فرموده است .
چنان كه در شرح سخن امام محقّق جعفر صادق رضى الله تعالى عنه آمده است كه : إنِّى أُكَرِّرُ آيَةً حَتَّى أَسْمَعَ مِنْ قَائِلِهَا ؛ « 3 » فرموده كه او زبان خويش در اين معنى چون شجرهء موسى يافت كه « إنّى أنَا اللَّه » « 4 » از او شنيد ؛ و
هامش
( 1 ) قسمتى از آيه 32 ، از سورهء 53 : النّجم : « پس خودتان را تزكيه مكنيد ! »
( 2 ) آيه 11 ، از سورهء 93 : الضّحى : « پس نعمت پروردگارت را كه به تو عطا كرده است ، براى مردم بازگو كن ! »
( 3 ) « پيوسته من آيهاى را تكرار مىكردم ، تا آن را از گويندهاش شنيدم . »
دربارهء سند اين حديث مبارك ما شرحى در پايان مبحث 9 و 10 ، از مجلّد اوّل « اللهشناسى » در ص 311 تا ص 318 بيان كردهايم .
( 4 ) آيه 9 ، از سورهء 27 : النّمل :يا مُوسى إِنَّهُ أَنَا اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ. « اى موسى ! تحقيقاً آن نور من هستم ؛ خداوند عزيز حكيم ! »