سكونت و آرامش يافتند به سبب زندگى دنيا از طلب لقاء خدا كه آخرت باشد .
و قول خدا :
وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ
در مقام و محلّ تفسير است براى وصفى كه قبلًا وارد شده است ، به جهت تلازمى كه ميان آن دو موجود است ؛ زيرا نسيان آخرت و ذكر دنيا انفكاك از غفلت آيات خداوندى ندارد .
مفاد آيه لقاء الله مشابه آيه : ذلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ
و اين آيه قريب المضمون مىباشد با گفتار خداى تعالى :
فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا وَ لَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَياةَ الدُّنْيا * ذلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدى
. ( آيه 30 ، از سورهء نجم )
« پس اى پيغمبر ! رويت را بگردان از ديدار كسى كه از ذكر ما و ياد ما اعراض كرده و روى خود را گردانده است ؛ و غير از پستترين زندگى بهيمى مقصد و مقصودى ندارد . آنست نهايت مرتبه و غايت درجه از علومشان كه بدانجا رسيدهاند ، و از اينجا سر برآورده و منتهى گشته است ! تحقيقاً پروردگار تو داناتر مىباشد به آن كس كه از راه وى منحرف و گمراه شده است ؛ و او داناتر مىباشد به آن كس كه راه يافته است ! »
چون اين آيه به خوبى مىرساند كه إعراض از ذكر خدا و ياد خدا ، كه عبارت باشد از غفلت آيات وى ، ايجاب مىنمايد محدود كردن علم انسان را به حيات دنيا و شئون آن . بنابراين نمىخواهد مگر حيات دنيا را و آنست ضلالت از سبيل خدا . و خداوند از اينگونه ضلالت به نسيان روز حساب تعبير و تعريف فرموده است ، آنجا كه گفته است :
إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ
. ( آيه 26 ، از سورهء ص )
« تحقيقاً كسانى كه از راه خدا بيراهه رفتهاند ، داراى عذاب شديدى خواهند بود بواسطهء نسيانى كه از يوم حساب نمودهاند . »