« رسول خدا صلّى الله عليه و آله فرمود : خداوند فرمود :
هامش
ابن أبى عبد الله برقى بدين عبارت آورده است : « و اين كتاب نزد ما هست ، و چنان كه مشايخ نقل كردهاند بسيار بزرگ و ثقه و معتمدٌ عليه بوده است . آنچه الحال هست شايد ثلث آن باشد . و به غير از اين كتاب نود و سه كتاب ديگر تصنيف نموده است در فنون علوم . و اسامى اين كتابها و ساير كتابهاى علماى ما در فهرستهاى اصحاب رجال موجود است . »
علّامه مجلسى قدّس الله تربته در مقدّمه كتاب « بحار الانوار » در فصل دوّم كه براى اعتبار يا عدم اعتبار كتبى كه « بحار » را از آنها استخراج نموده است با اين عبارت بيان مىكند كه : « و كتاب « محاسن » برقى از اصول معتبره مىباشد و كلينى و جميع متأخّرين از كلينى از آن كتاب نقل كردهاند . »
و علّامه بحر العلوم : سيّد مهدى ( ره ) در رجال خود ( طبع حروفى ، ج 1 ، ص 331 ) گويد : « بنو خالد برقى قمّى . پدرشان خالد بن عبد الرّحمن بن محمّد بن علىّ كوفى از موالى أبو الحسن اشعرى و يا غلام جَرير بن عبد الله بوده است . يوسف بن عمر والى عراق ، جدّشان محمّد بن علىّ را بعد از كشته شدن زيد رضى الله عنه بكشت . خالد در سنّ طفوليّت با پدرش عبد الرّحمن به « برق رود » كه قريهاى است از خاك قمّ در بيابانى در آنجا كه بدين اسم معروف بود فرار كردند ، فلهذا به « برقى » مشهور شدند . « تا اينكه علّامه بحر العلوم مىفرمايد :
« برقى در رجال خود ( ج 1 ، ص 131 و ص 338 ) ذكر كرده است كه پدرش محمّد از اصحاب حضرت امام كاظم و امام رضا و امام جواد عليهم السّلام بوده است ، و خودش را از اصحاب امام جواد و امام هادى عليهما السّلام شمرده است . وى در زمان امام عسكرى عليه السّلام حيات داشته است و اصحاب او را بر شمرده است ولى خود را از جمله اصحاب به شمار نياورده است . «
شيخ جليل نجاشى ( ره ) در رجال خود ( طبع سنگى ، ص 56 ) آورده است از أحمد بن حسين در تاريخش كه : » أحمد بن أبى عبد الله برقى در سنه دويست و هفتاد و چهار ( 274 ) فوت كرده است . و علىّ بن محمّد ماجيلويه گفته است : وى در سنه دويست و هشتاد ( 280 ) رحلت نموده است