« إقبال » يافت نشده است ، چرا در « مفاتيح الجنان » فرمودهاند : » و ليكن سيّد ابن طاوس در « إقبال » بعد از يَا رَبِّ يَا رَبِّ يَا رَبِّ اين زيادتى را ذكر فرموده است » ؟
زيرا كه اين عبارت ، اسناد دعا را به سيّد ابن طاوس مىرساند . ايشان بايد فرموده باشند : در بعضى از نسخ كتاب « إقبال » كه عتيقه نيستند اين زيادتى ديده شده است .
حاصل سخن آنست كه : اين دعا ، دعاى بسيار خوب با مضمون رشيق و عالى است ، و خواندن آن در هر وقت مساعدى كه حال اقتضا كند - نه با تكلّف - مغتنم و مفيد مىباشد ؛ امّا إسناد آن به حضرت سيّد الشّهداء عليه السّلام جائز نيست . وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ أوَّلًا وَ آخِراً ، وَ ظاهِراً وَ باطِناً .
نزد عرفاى عالىمقدار ، پرده برگرفتن از رخ عبارت است از تجلّى جمال
بارى ، عرفاى عالىمقدار از تجلّى ذاتى كه توأم با جمال بوده باشد ، تعبير به چهره نماياندن يار و محبوب ، و يا پرده برداشتن از رخسار ، و يا نشان دادن سيما و صورت او مىنمايند . چنان كه خواجه شمس الدّين محمّد حافظ شيرازى أعلى اللهُ تعالى رُتبتَه مىفرمايد :
ساقى بيا كه يار ز رخ پرده بر گرفت * كار چراغ خلوتيان باز در گرفت
آن شمع سر گرفته دگر چهره بر فروخت * وين پير سالخورده جوانى ز سر گرفت
آن عشوه داد عشق كه مفتى ز ره برفت * و آن لطف كرد دوست كه دشمن حذر گرفت
بار غمى كه خاطر ما خسته كرده بود * عيسى دمى خدا بفرستاد و بر گرفت
زنهار از آن عبارت شيرين دلفريب * گوئى كه پسته تو سخن در شكر گرفت