جُمادى الآخره سنه 709 بوده است « 1 » أخذ كند و به حضرت نسبت دهد ؟
ميان زمان ارتحال اين دو نفر چهل و چهار سال و هفت ماه فاصله است ، و سيّد بدين مدّت يعنى قريب نيم قرن پيش از انشاءكننده اين دعاها رحلت نموده است . بنابراين در اينجا بطور حتم بايد گفت الحاق اين فقرات به دعاى امام در روز عرفه در كتاب « إقبال » ، پس از ارتحال سيّد تحقّق يافته است .
بنابراين ، احتمال دوّم علّامه مجلسى ( ره ) بطور يقين ، به تعيّن مبدّل مىگردد ؛ و احتمال اوّل او كه : شايد در به دو امر در كتب بعضى از آنان آمده است ، و ابن طاوس در كتاب « إقبال » با غفلت از حقيقت حال نقل كرده است ، نادرست خواهد شد .
حاشا و كلّا كه سيّد با آن عظمت مقام ، كلام عارفى را از كتابى اخذ كند و بردارد به دنبال دعاى امام بگذارد و اسناد و انتسابش را به امام بدهد !
شاهد بر اين ، عدم ذكر سيّد در كتاب « مصباح الزّائر » و عدم ذكر آن در نسخههاى عتيقه از « إقبال » است . يعنى اين نسخهها در زمان حيات سيّد بوده است ، و پس از وفاتش بدان الحاق نمودند . امّا چون مجلسى از كتاب « حِكم عطائيّه » بىاطّلاع بوده است و از مؤلّف آن و از زمان تأليفش خبر نداشته است ، لهذا به چنين اسناد اشتباهى در افتاده است .
و امّا اشتباه و غلط مرحوم محدّث قمّى آن است كه : پس از آنكه ايشان كه خبره فنّ و تأليف و بحث و فحص هستند ، كلام علّامه مجلسى را در « بحار الانوار » ديدهاند كه فرموده است : اين فقرات از دعا در نسخ عتيقهء كتاب
هامش
( 1 ) « كشف الظّنون عن أسامى الكتب و الفنون » حاجى خليفه كاتب چلَبى ، ج 1 ، ص 675 ، ستون سمت راست ؛ و مقدّمهء « شرح حِكم عطائيّه » ص 13