سپس مجلسىّ ( ره ) گويد : » اين دعا را كفعمى ايضاً در « البلد الامين » و ابن طاوس در « مصباح الزّائر » همانطور كه سابقاً ذكرش گذشت آوردهاند ، و ليكن در آخر اين دعا در آن دو كتاب به اندازه تقريبىِ يك ورق موجود نمىباشد ؛ و آن از عبارت : إلَهى أنَا الْفَقيرُ فى غِناىَ تا آخر دعا مىباشد .
و همچنين در بعضى از نسخههاى عتيقهء كتاب « إقبال » اين مقدار ورقه يافت نشد . و ايضاً عبارات اين ورقه با ادعيهء سادات معصومين نيز ملائمت ندارد ، زيرا وفق مذاق صوفيّه است . و از اين جهت برخى از افاضل معتقد شدهاند كه اين مقدار از ورقه از زيادتيهاى بعضى مشايخ عرفان و از الحاقات ايشان مىباشد ، و از ادخالات آنهاست .
و بالجمله اين زيادتى ، يا آن مىباشد كه در به دو امر در كتب بعضى از آنان آمده است و ابن طاوس در كتاب « إقبال » با غفلت از حقيقت حال نقل كرده است ، و يا آن مىباشد كه بعداً بعضى از آنان به « إقبال » ملحق نمودهاند . و شايد اين احتمال دوّم اظهر بوده باشد ؛ چرا كه ما بيان كرديم كه در بعضى از نسخ عتيقهء كتاب « إقبال » يافت نشد . و همچنين همين سيّد مؤلّف « إقبال » ، در كتاب دعاى « مصباح الزّائر » روايت ننموده است . وَ اللهُ أعْلَمُ بِحَقائِقِ الاحْوالِ . » « 1 »
اين بود كلام علّامه مجلسىّ رضوان الله عليه . و امّا مرحوم محدّث قمّى پس از نقل اين دعا تا يَا رَبِّ يَا رَبِّ آورده است كه : آن حضرت مكرّر مىگفت : يَا رَبِّ ، و كسانى كه دور آن حضرت بودند تمام گوش داده بودند به دعاى آن حضرت و اكتفا كرده بودند به آمين گفتن .
هامش
( 1 ) « . بحار الانوار » طبع كمپانى ، ج 20 ، ص 287 ؛ و از طبع اسلاميّه : ج 98 ، ص 227 و 228