فقرات مناجات كه از توحيد محض خبر مىدهد
3 - إلَهى إنَّ اخْتِلافَ تَدْبيرِكَ وَ سُرْعَةَ حُلولِ مَقاديرِكَ ، مَنَعا عِبادَكَ الْعارِفينَ بِكَ عَنِ السُّكونِ إلَى عَطاءٍ وَ الْيَأْسِ مِنْكَ فى بَلاءٍ !
« بار خداوندا ! اختلاف تدابير تو در امر كائنات كه بدون منع و توقّف و تقييد و تسكينى به كار خود مشغول است ، و با سرعت در پى يكدگر درآمدن واردات و حلول مقدّرات اندازه زده شده و به حدود مشخّص و معيّن به هم پيوسته در امر آفرينش و پيدايش حوادث ، جلوگير شدهاند از آنكه بندگان عارف و موحّد و شناساى ذات اقدمت را بگذارند كه به عطيّه و نعمتى كه به آنان مرحمت مىكنى دلخوش و با آرامش باشند . و نيز جلوگير شدهاند از آنكه در بلاء و امتحان و شدّت و فتنهاى كه بر ايشان وارد مىسازى مأيوس و نوميد و دلسرد و مضطرب خاطر گردند . ( چرا كه بقدرى ورود بلاها در عقب نعمتها و ورود نعمتها به دنبال بلاها ، شديد و پىدرپى مانند چرخ دولاب ، پيوسته مىگردد كه آرامش در برابر نعمت و ناآرامى در برابر نقمت ، فقط براى جاهلان به مقام عزّ ربوبيّت و بىمايگان به اسرار حرم و حريم تو متحقّق مىگردد ؛ نه براى عارفان به تو و به جلال اقدس و جمال مقدّس ، و اراده قاهره و مشيّت بارزهء جناب حضرت تو ! » )
4 - إلَهى مِنّى ما يَليقُ بِلُوْمى ؛ وَ مِنْكَ ما يَليقُ بِكَرَمِكَ !
« بار خداوندا ! آنچه از ناحيهء من صورت تحقّق به خود مىگيرد چيزهائيست مناسب با لئامت و زشتى و فرومايگى من ؛ و آنچه از ناحيهء تو صورت تحقّق به خود مىگيرد چيزهائيست مناسب با مجد و بزرگوارى و كرامت تو ! ( چرا كه من نيستم ، و فقيرم ، و حادثم ، و عاجزم ، و جاهلم ؛ و اين سياهىهاى ناشى از ماهيّت بيچاره من ، مناسب با من است ؛ و امّا تو وجود مطلقى ، و غنىّ بالذّات ، و قديم بالأصاله ، و قادر ، و عالم مىباشى ؛ و از اين صفات جز بروز شرف و فضيلت و كرامت و مجد و عظمت سر نخواهد زد . ) »