به ابن سنان در ضمن حديثى وارد است : حضرت امام أبو عبد الله جعفرٌ الصّادق عليه السّلام گفتهاند :
وَ ذَلِكَ أَنَّهُ - يَعْنِى النَّبِىَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ - أَقْرَبُ الْخَلْقِ إلَى اللَّهِ تَعَالَى ، وَ كَانَ بِالْمَكَانِ الَّذِى قَالَ لَهُ جَبْرَئِيلُ لَمَّا أُسْرِىَ بِهِ إلَى السَّمَاءِ : تَقَدَّمْ يَا مُحَمَّدُ ! فَقَدْ وَطَأْتَ مَوْطِئاً لَمْ يَطَأْهُ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِىٌّ مُرْسَلٌ . وَ لَوْ لَا أَنَّ رُوحَهُ وَ نَفْسَهُ كَانَ مِنْ ذَلِكَ الْمَكَانِ لَمَا قَدَرَ أَنْ يَبْلُغَهُ .
وَ كَانَ مِنَ اللَّهِ عَزّ وَ جَلَّ كَمَا قَالَ عَزّ وَ جَلَّ : قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى ؛ أَىْ : بَلْ أَدْنَى .
« و آن بدان جهت مىباشد كه پيغمبر صلّى الله عليه و آله نزديكترين خلق خداست به سوى خداى تعالى . و در مكان و موقعيّتى بوده است كه چون به آسمان سير داده شد ، جبرائيل به وى گفت : قدم پيش گذار اى محمّد ! چون به مكانى گام نهادهاى كه نه فرشتهء مقرّبى و نه پيامبر مرسلى در اين مقام گام ننهاده است . و اگر روح پيغمبر و نفس وى از آن مكان نبوده است نمىتوانسته است بدان مقام برسد .
پيغمبر در آنجا به قدرى به خداوند نزديك بود كه خداى عزّ و جلّ مىگويد ؛ به قدر دو نيمهء وتر كمان تا سر كمان ( دو ذراع ) يا نزديكتر ؛ يعنى بلكه نزديكتر . »
و در « مجمع » روايت شده است مرفوعاً از أنس كه رسول الله صلّى الله عليه و آله فرمود :
فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ
يعنى به قدر دو ذراع يا كمتر از دو ذراع .
و در كتاب « توحيد » صدوق با إسناد خود به محمّد بن فضيل آورده است كه وى گفت : سَأَلْتُ أَبَا الْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ : هَلْ رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ رَبَّهُ عَزّ وَ جَلَّ ؟ !
فَقَالَ : نَعَمْ ! بِقَلْبِهِ رَآهُ ؛ أَ مَا سَمِعْتَ اللَّهَ عَزّ وَ جَلَّ يَقُولُ :
« ما كَذَبَ