ما مىگويند : آيا در بهشت با اولياء اللَّه خواهند بود ؟ ! او عليه السّلام گفت : اى على ! خدا مىگويد :
وَ مِنْ دُونِهِما جَنَّتانِ
آنان با اولياى خدا نخواهند بود » ، « 142 » اگر طالب درجات اولياى خداييم ، بايد نداى تكرار يافتهء قرآن را اجابت كنيم :
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
و به همان گونه كه جنّيان مؤمن گفتند ، و رسول بزرگوار صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمان داد ، بگوييم : لا و لا بشىء من آلاء ربنا نكذب . « 143 » [ 66 - 67 ] قرآن ما را با خود به درون دو بهشت مىبرد ، و اين دفعه در نزديكى دو چشمه نگاهمان مىدارد كه آب از آنها مىجوشد و آن دو را با دو چشمهاى كه ذكرشان گذشت مقايسه مىكند / 363 كه از آنها درجه كمترى دارند ، بدان جهت كه جريان پيدا نمىكنند .
فِيهِما عَيْنانِ نَضَّاخَتانِ
در آنها دو چشمه فوران كننده است .
در المنجد آمده است : نضخ الماء يعنى جوشيدن و فوران آب از سرچشمهاش شدت پيدا كرد ، و عين نضّاخة يعنى چشمه فوران كنندهء پر آب ، « 144 » و در تفسير الدّر المنثور آمده است : عبد الحميد و ابن المنذر و ابن ابى حاتم ، از براء بن عازب روايت كردهاند كه گفت : دو چشمهاى كه آبشان روان مىشود بهتر از دو چشمهء فوران كننده است : دو فوران كننده بهتر از دو جريان كننده نيست . « 145 » و اين بدان معنى نيست كه در آن دو باغ نهرهاى جارى وجود ندارد ، ولى خدا براى صاحبان دو جنت اول آب نهرهاى كوچك و بزرگى را از چشمهها به جريان مىاندازد كه اين امتياز در دو جنت با درجهء پايينتر وجود ندارد .
اين البته چيزى از شأن آنها نمىكاهد ، چه تنها نجات يافتن از آتش خود فوز بزرگى بوده است . و خداوند تعالى گفته است :
هامش
( 142 ) - همان جا .
( 143 ) - همان كتاب ، ص 188 .
( 144 ) - المنجد ، مادهء نضخ .
( 145 ) - تفسير الدر المنثور ، ج 6 ، ص 150 .