همگان وعدهء نيكى مىدهد . « 151 » چون به نعيم دو بهشت اخير نظر كنيم ، هر چند نسبت به دو بهشت نخستين درجهء پايينترى دارند ، حقا مظهر اسم رحمان به شمار مىروند ، و او از اين كه ما را بيافريند بىنياز است ، ولى ما را به لطف و حكمت خود آفريد ، و سپس ما را به حال خود رها نكرد ، بلكه ما را بر فطرت حق و شناخت خودش آفريد ، و ما را به هر دو راه رهبرى كرد ، و به ما علم آموخت ، و سپس عقل به ما بخشيد ، و فرمان داد تا از او اطاعت كنيم ، و تا دم مرگ در توبه كردن و بازگشتن به سوى خودش را براى ما باز نگاه داشت ، و او قادر است كه ما را پس از مرگ بار ديگر زنده نكند و بعثى در كار نيايد ، و اگر بعث صورت گرفت ما را عذاب كند ، ولى او بهشت را آفريد تا به ما اكرام كند نه اين كه جزاى عملمان باشد ، چه ما شايستگى آن را نداريم كه حتى از يك نعمت از نعمتهاى او سپاسگزارى كنيم ، بلكه درآمدن به بهشت نتيجهاى از فضل او است و اگر چنين بود يك نفر - حتى رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - نيز به بهشت راه نمىيافت ، چنان كه خود او گفته است : « سوگند به آن كه جانم به دست او است كه هيچ يك از مردم نيست كه با عمل خويش به بهشت داخل شود » و چون گفتند : حتى تو اى رسول خدا ؟ و او گفت : « و نه من ، مگر اين كه رحمت و فضل او مرا فراگيرد و شامل حالم شود » و دست خودش را بر بالاى سر خويش نهاد و بانگ خود را بلندتر و كشيدهتر ساخت » . « 152 »
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
و ما در برابر نعمت او هيچ نمىتوانيم كرد جز اين كه بگوييم : و لا بشىء من آلاء ربنا نكذب .
[ 70 - 71 ] و سپس در وصف نعمتهاى دو بهشت مىگويد :
فِيهِنَّ خَيْراتٌ حِسانٌ
در آنها است زنانى نيكو و زيبا .
هامش
( 151 ) - الحديد / 10 .
( 152 ) - بحار الانوار ، ج 7 ، ص 11 .