كه در دنيا با هشت روز شوم آغاز شد ، ولى تا آخرت امتداد پيدا مىكند كه عذاب مقيم و دايمى است ، و خدا باد را براى بركندن آنان از روى زمين فرستاد ، بدان سبب كه نسبت به حق تكبر ورزيده بودند ، و به چالش هود و پروردگار او پرداختند ، و آيات خدا را منكر شدند ، و چنان مىپنداشتند كه باقى خواهند ماند و هيچ كس بر ايشان پيروز نخواهد شد ، و خداى تعالى گفته است :
فَأَمَّا عادٌ فَاسْتَكْبَرُوا فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ قالُوا مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَهُمْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَ كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ * فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي أَيَّامٍ نَحِساتٍ لِنُذِيقَهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَخْزى وَ هُمْ لا يُنْصَرُونَ
« و اما عاد در زمين به استكبار و خود بزرگبينى بدون حق پرداختند و گفتند كه چه كس از ما نيرومندتر است ، آيا نمىدانستند كه خدايى كه ايشان را آفريده از آنان قويتر است و با وجود اين منكر آيات او مىشدند * پس باد صرصر را در ايام شوم به سوى ايشان روانه كرديم تا عذاب خوار كننده را در دنيا به آنان بچشاند ، و عذاب آخرت خوار كنندهتر است و كسى به يارى آنان برنخواهد خاست » ، « 27 » و اين نصّ قرآنى به دو انديشهء ياد شدهء پيش از اين اشاره مىكند ، و با پيوستن آن با اين گفتهء خداى تعالى :
سَخَّرَها عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيالٍ وَ ثَمانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُوماً
« آن باد را هفت شب و هشت روز مأمور و مسخّر وزيدن پيوستهء بر ايشان ساخت » ، « 28 » متوجه مىشويم كه « مستمر » صفت براى كلمهء « نحس » است نه براى روز ، بدان سبب كه روز مىگذرد / 230 و روز ديگرى به جاى آن مىآيد ، در صورتى كه نحس همچون عامل مشترك مداومى بر جاى مىماند .
امّا اين كه گفتهاند نحس اختصاص به بعضى از روزها دارد ، همچون روز چهارشنبه يا روز سيزدهم از هر ماه ، بعيد به نظر مىرسد ، زيرا كه قدرها وابستهء به روزها نيست ، بلكه انسان به صورت فردى يا اجتماعى عمل مىكند ، پس روزى كه
هامش
( 27 ) - فصّلت / 15 و 16 .
( 28 ) - الحاقّة / 7 .