عاطفهء انسانى و كسب رضاى خدا ، نداشته باشد و اگر انفاق در انظار مردم صورت گرفت ، بايد براى احياى حس تعاون در مردم و تشويق آنان به اين اصل حياتى ( انفاق ) باشد .
جملهء « رَزَقْناهُم ؛ روزى آنان كردهايم » اشاره به اين دارد كه انفاقكنندگان متوجه شوند در اين كار منّتى بر فقيران ندارند ؛ زيرا مالى را كه در اختيار دارند از خود آنها نيست ، بلكه مالى است كه خداوند در اختيار آنها گذارده است و از اين گذشته ، از جملهء مزبور برمىآيد انفاق معنايى وسيع دارد و منحصر به اموال نيست ؛ بلكه شامل تمام مواهب الهى مىشود .
انسانى كه وجودش با نيروى شهوت و غضب آميخته شده است ممكن نيست از بدى و لغزش مصون گردد و طبعاً در طول زندگى لغزشهايى از او روى مىدهد و كارهاى ناشايستى انجام مىدهد ؛ ولى فرد خردمند و عاقل كسى است كه بدىها را با خوبى جبران كند و در دفتر اعمال ، كنار هر عمل بدى ، حسنهاى نيز بنويسد ، چه بسا از اين راه آثار گناه از بين برود از اين رو ، مىفرمايد :
« وَيَدرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ الْسَّيِّئَةَ » .
اين مطلب اختصاص به امور دينى ندارد ، بلكه در كليهء امور اجتماعى بايد از اين شيوهء انسانى پيروى نمود .
قرآن و اسرار آفرينش (تفسير سوره رعد) (فارسى) — صفحة 195
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٩٥