نشانههاى حق و باطل
17 . « أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَآءً فَسَالَتْ أَودِيَةٌ بِقَدَرِها فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رَابِياًوَ مِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِى النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَ الْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَآءً وَ أَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْأَرْضِ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ ؛ « 1 »
خداوند آبى از آسمان نازل نمود و آب در درهها و نهرها به اندازهء وسعت و گنجايش آنها جارى گرديد ( رودهاى كوچك به هم پيوست و سيلى را تشكيل داد ) . سيل كفهاى بالاروندهاى را با خود حمل نمود ؛ ( اين نه تنها سيل است كه كفهايى را با خود حمل مىكند ) بلكه در روى فلزاتى كه براى زينت و يا ابزار زندگى بر اثر فشار آتش ذوب مىشوند ، كفهايى ظاهر مىگردد . خداوند اينچنين حق و باطل را ترسيم مىكند ( و اندازهء ثبات و پايدارى حق و باطل را مجسم مىسازد ) اما كفها از بين مىروند ، ولى آنچه براى مردم سود دارد ( مانند خود آب و فلزات ) در زمين باقى مىماند . خداوند اينچنين مثلها را مىزند ( و مقام حق و باطل را روشن مىنمايد ) » .
هامش
( 1 ) . تفسير مفردات آيه : « اودية » جمع وادى است ؛ بيابانى كه منتهى به كوه گردد و در دل آن درهها و مجارى آب باشد . « زبد » : كف . « رابى » : بالا رونده و در حال هيجان . « جفاء » : كفى كه از ديگ سر مىريزد و يا بالا مىرود و بخار مىشود .