مربى نيست ، همان طورى كه صفات مزبور ، مردم را از گرايش به مربى باز مىدارد همچنين ارتكاب گناه و تناقض گفتار با كردار همان اثر را دارد .
اگر طبيبى دربارهء مضرات نوشابههاى الكلى كتابى بنويسد يا فيلم مؤثرى را نشاندهد ، اما خود در انظار مردم شراب بنوشد ، در اين صورت تمام گفتهها و زحمات او بىاثر و عقيم مىماند و نتيجه نمىبخشد . فرض كنيد رهبر گروهى هر روز بر كرسى خطابه قرار مىگيرد و دربارهء حقوق بشر يا عدالت و مساوات سخنرانى مىكند ، اما عملًا اموال مردم را به غارت بَرد و يا در برابر غارتگران و پايمال كنندگان حقوق بشر سكوت كند در اين صورت عمل او اثر گفتهء او را از بين برده و بىنتيجه مىسازد .
خداوند براى تأمين همين منظور ، بايد به فرستادگان خود آن چنان علم و ايمان و خويشتندارى بدهد كه در برابر تمام گناهان بيمه گردند .
بر اين اساس پيامبران نه تنها بايد پس از بعثت ، گرد گناهان نگردند ، بلكه بايد صفحات زندگى آنها پيش از بعثت نيز درخشان و از هر نوع نقطه ضعف و لكهء سياه خالى باشد ، زيرا مردى كه پاسى از عمر خود را در معصيت و گناه صرف كند ، و در ميان مردم پروندهاى سياه و مملو از نقاط ضعف داشته باشد ، نفوذ معنوى اين شخص در قلوب مردم نسبت به كسى كه سوابق درخشانى در ميان مردم داشته باشد به مراتب كمتر خواهد بود .
حكمت بالغهء خداوند ايجاب مىكند كه عوامل نفوذ را در پيامبر و فرستادهءخود به وجود آورد و او را از هر نوع عامل نفرتخيز دور بدارد . ناگفته پيداست كه سوابق بد و اعمال ننگين گذشتهء انسان از نفوذ و قدرت تأثير او در روح و روان مردم مىكاهد و مىگويند : خود او كه تا ديروز آلودهء به اين فجايع بود چطور شد كه امروز مردم را از اين كارها باز مىدارد ؟
با دقت در اين دليل ، عصمت پيامبران در هر دو دوره ، پيش از بعثت و پس از آن ، به خوبى ثابت مىگردد .
عقايد اسلامى (در پرتو قرآن، حديث و عقل) ( فارسى) — صفحة 292
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٢٩٢