درس 57 : گواه اول بر عصمت پيشوايان الهى از گناه
تربيت در سايهء عمل
هدف از بعثت پيامبران ، تربيت و راهنمايى انسانهاست و يكى از عوامل مؤثر تربيت اين است كه موجبات گرويدن مردم به مربى در او جمع باشد ، مثلًا اگر مربى داراى گفتار شيرين و سخنى فصيح ومنطقى استوار باشد ، ولى در وجود و صفحات زندگى او عوامل تنفرانگيزى وجود داشته باشد كه موجب تفرق و دورى مردم گردد ، در اين صورت هدفِ بعثت تأمين نشده و مقصود به دست نمىآيد ، بر همين اساس است - كه در آينده خواهيم گفت : - كه پيامبران آسمانى بايد از يك سلسله عيوب جسمى و روانى كه باعث تنفر مردم از آنان مىگردد ، منزه و مبرا باشند تا هدف اساسى بعثت تأمين گردد .
بزرگترين عامل تنفر مردم از يك رهبر ، اين است كه قول و فعل او را متضاد و متناقض يكديگر ببينند ، در اين صورت نه تنها راهنمايىهاى او ارزش خود را از دست مىدهد ، بلكه اساس نبوت او نيز متزلزل مىگردد .
دانشمند بزرگ شيعه مرحوم « سيد مرتضى » اين دليل را چنين تقرير مىكند :
كسى كه دربارهء او احتمال آلودگى مىدهيم و اطمينان نداريم كه خود را به گناه آلوده نمىكنند هرگز با قلبى آرام به گفتههايش گوش جان فرا نمىدهيم و سخن او مانند سخن كسى نيست كه مىدانيم صددرصد به گفتار خود عمل مىكند .
اثر ارتكاب گناه در انظار مردم ، كمتر از كم عقلى و كم حيايى و بىپردگى