آنان كه نيايش و دعا و توجه به مقام پروردگار را فراموش كردهاند ، همانند پيمانهء كوچك آبى هستند كه ارتباط آنها از اقيانوس و درياها قطع گردد ؛ پيداست چنين آبى به زودى رو به تبخير نهاده و از بين مىرود .
* * * در آيهء مورد بحث ، اول « سجود » و سپس « قيام » را ياد مىكند ، درصورتىكه بايد عكس باشد ، زيرا در نماز و نيايشها ، نخست قيام است و سپس سجود . شايد نكتهء آن ، اين است كه بندگان خدا پس از سجود در پيشگاه خدا ، نيت و آمادهء قيام به وظايف فردى و اجتماعى در روز مىگردند .
امام على عليه السّلام در حالات مردان پرهيزكار مىگويد :
« رهبان في الليل أسد في النهار ؛ « 1 »
شب هنگام به نيايش خدا مىپردازند و روز بسان شير نيرومند ، مشغول انجام وظيفه مىگردند » .
در آيهء ديگر به اين نشانه اشاره مىكند و مىفرمايد :
« كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ
« 2 » ؛
كمى از شب را با خواب مىگذرانند و سحرگاهان به استغفار مىپردازند » .
« قنبر » مىگويد : شبى من با امير مؤمنان بودم . ديدم امام پس از خواندن آياتى از قرآن ، اشك ريخت و بسان چوب خشك افتاد ،
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، حكمت 277 .
( 2 ) . ذاريات ( 51 ) آيهء 17 و 18 .