4 . نقش بيم و اميد در زندگى انسان [ آيات 65 و 66 ]
65 .
وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذابَها كانَ غَراماً ؛
كسانى كه مىگويند : پروردگارا ، عذاب دوزخ را از ما بازگردان ، حقا كه عذاب آن لازم و جاودانى است .
66 .
إِنَّها ساءَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً ؛
چه جايگاه و محل بدى است .
خوف و رجا و بيم و اميد دو عامل روحى است كه در تكامل انسان ، نقش مؤثرى دارند و هيچ نوع بهبود و اصلاحى ، بدون اين دو ، صورت نمىپذيرد .
هرگاه اميد به مغفرت و آمرزش خدا در روح انسان نباشد ، هرگز بشر به فكر اصلاح خويش نمىافتد و نه تنها به فساد و كجروى خود ادامه مىدهد ، بلكه بر فساد خويش ، افزوده و آن را دو چندان مىكند .
اگر خوف و بيمى در كار نباشد ، انسان خود را بسان عنصر يهودى ، انسان برتر و برگزيدهء خدا و بىنياز از اطاعت مىداند