3 . نيايش در دل شب [ آيه 64 ]
64 .
وَ الَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِياماً ؛
و كسانى كه شب هنگام براى خدا بيدار مىمانند و سجده و قيام دارند .
يكى ديگر از نشانههاى بندگان خدا ، عبادت و پرستش ، آنهم در دل شب است . اصولا ، عبادت و نيايش بهطور مطلق در تمام اوقات ، داراى آثار گرانبهاى تربيتى است و مىتوان گفت : پرستش خدا عالىترين مكتب تربيتى مىباشد .
پرستش خدا ، حس تقدير و شكرگزارى را در انسان زنده مىكند .
قدردانى از مقامى كه اين همه نعمت در اختيار آدمى نهاده است ، نشانهء لياقت و شايستگى انسان در مورد الطافى است كه در حق او انجام گرفته است . گذشته از اين ، پرستش خدا ، مايهء تكامل روحى انسان است . چه تكاملى بالاتر از اينكه روح و روان ما با جهان بىكران كمال مطلق ( خدا ) مرتبط گردد و در امور زندگى از قدرت نامتناهى ، استعداد بطلبد و به پايهاى برسد كه شايستهء آن باشد كه با خدا سخن بگويد .
بالاتر از همه ، پرستش خدا ياد او را در دل زنده مىدارد ،