به خود اجازه مىدهند كه در مسائلى كه اصلا دربارهء آن كوچكترين مطالعهاى ندارند ، قضاوت و داورى كنند و سرانجام ، خدا و فرشته و روح و ديگر مقدسات را به باد انتقاد گرفته و انكار كنند .
اينجاست كه عظمت گفتار امام صادق عليه السّلام روشن مىگردد كه فرمود :
« ما دخل قلب امرىء شيء من الكبر إلّا نقص من عقله مثل ما دخله « 1 » ؛
اگر به قلب كسى كبر و غرور نفوذ كرد ، به همان اندازه از عقل و بينش او كاسته مىشود » .
توجه قرآن به نحوهء راه رفتن
قرآن مجيد در آيهء مورد بحث و همچنين در آيات ديگر به كيفيت راه رفتن انسان ، عنايت خاصى مبذول داشته و اصرار دارد كه راه رفتن ما توأم با تواضع و ميانهروى باشد .
« لقمان » به فرزند خود دستور مىدهد :
« وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً
« 2 » ؛ با غرور و تكبر راه مرو » و نيز مىگويد :
« وَ اقْصِدْ فِي مَشْيِكَ ؛
« 3 » در راه رفتن ميانهرو باش » .
قرآن ، هنگام نقل سرگذشت موسى و دختران شعيب ، كيفيت راه رفتن دختران وى را چنين نقل مىكند :
هامش
( 1 ) . سفينة البحار ، ج 2 ، مادهء كبر .
( 2 ) . لقمان ( 31 ) آيهء 18 .
( 3 ) . همان ، آيهء 19 .