نَحْنُ نُحْيِي وَ نُمِيتُ وَ إِلَيْنَا الْمَصِيرُ ( 43 ) يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِراعاً ذلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنا يَسِيرٌ ( 44 ) نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَقُولُونَ وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِجَبَّارٍ فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ يَخافُ وَعِيدِ ( 45 )
معناى واژهها
32 [ أوّاب ] : از آب به معنى بازگشت ، يعنى بسيار بازگشت كنندهء به خدا براى توبه و پند پذيرفتن است .
36 [ فنقّبوا ] : تو گويى داخل شدن آنان در شهرها همچون سوراخ كردن ( نقب زدن ) زمينها است ، بدان سبب كه ايشان در صدد دست يافتن به جاهاى وجود ثروت و تفريح بودند ، همچون كسى كه در زمين نقب و سوراخى به وجود مىآورند به سان كاوندگان براى دسترس پيدا كردن به گنج .
38 [ لغوب ] : رنج و سختى .
44 [ سراعا ] : يعنى با شتاب به سبب هول و وحشتى كه براى آنان پيدا شده است .
/ 487
پس قرآن را به ياد كسى آور كه از من مىهراسد
رهنمودهايى از آيات :
هنوز آيات قرآن دربارهء شگفتى عارض شدهء بر كافران از بعث سخن