يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ
اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، چنان صوت خود را بلند مكنيد كه بالاتر از صوت پيامبر باشد ، » و آيات مشتمل بر اين احكام است :
اولا : هنگامى كه با رسول سخن مىگوييد ، براى احترام گذاشتن به او صداهاى خود را پايين آوريد ، و نيز براى وحيى كه محتمل است بر او نازل شود . . .
و اين رفتار مهذّب و پسنديده منعكس كنندهء احترامى است كه امت اسلامى براى رسول و مقام رهبرى قايل است و همين احترام سهمى در روان كردن مقررات به صورتى آسان و بى تكلف و از طريق عامل محركى در درون جان شخص مؤمن مىشود .
ثانيا : آنان با رسول دربارهء فرمانى كه به ايشان مىدهد به مجادله بر نمىخيزند ، و همين مجادله است كه بزرگترين عامل بلند كردن بانگ در نزد رسول به شمار مىرود ، و با او به مجادلهاى كه سبب آزارش شود اقدام نمىكنند .
ثالثا : هنگامى كه دربارهء امرى داورى مىكند ، به آن تسليم مىشوند و به معارضه بانگ خود را بلند نمىكنند .
مفسران در اسباب نزول اين آيهها موارد مختلفى را نقل كردهاند كه با همهء اين احكام مطابقت دارد ، و شايد مقصود ايشان تأويل آيهها و تطبيق آنها با اين موارد بوده است .
در تفسير على بن ابراهيم آمده است كه : آن در مورد هيئت اعزامى بنى تميم آمده است كه چون به خانهء او آمدند مقابل حجرهء او ايستادند و ندا كردند كه :
اى محمد به نزد ما بيرون آى ، و چون رسول اللَّه بيرون آمد و به راه افتاد ، در راه رفتن بر او پيشى گرفتند ، و در مكالمه به صوتى بلندتر از صوت او با وى سخن مىگفتند و هر يك مىگفتند : يا محمّد ( يا محمد ) در فلان مورد چه مىگويى ، پس خدا اين