« هنگامى كه اهل بهشت به آن در مىآيند ، و ولىّ خدا به باغها و آرامگاههاى خود داخل مىشود ، و هر مؤمن بر اريكه و تخت خود تكيه مىكند ، در حالى كه خادمانش دور او جمع شدهاند ، و ميوهها براى او آويخته شده ، و در پيرامون او چشمهها جوشيده است ، و از پايين تخت او نهرها روان است ، و فرشهاى گرانبها گسترده شده است ، و ناز بالشها و بالشچهها به صف چيده شدهاند ، و خدمتگزاران بدون آن كه از آنان بخواهد چيزهايى براى او آوردهاند كه آرزوى آنها را داشته است ؛ و گفت : و حور العين بهشتى به نزد ايشان مىآيند و آن اندازه كه خدا بخواهد در اختيارشان قرار مىگيرند .
سپس خداوند جبار بر ايشان اشراف پيدا مىكند و به ايشان مىگويد : اى دوستان و اى مطيعان من و ساكنان بهشتم در مجاورت من ، آيا مىخواهيد كه به شما از بهترين چيزى كه در آن هستيد خبرتان دهم ؟ و آنان مىگويند : پروردگارا ! مگر چه چيز از آنچه اكنون در آن هستيم بهتر است ؟ ما در آنچه نفسهايمان خواستار آن است ، و مايهء لذت بردن چشمهايمان از نعمتها در جوار بزرگوار تو برخورداريم .
گفت : / 236 پس بار ديگر پرسش خود را تكرار مىكند و آنان مىگويند : پروردگارا ! ما اكنون در بهترين آنچه در آنيم قرار گرفتهايم ، پس خداوند تبارك و تعالى به ايشان مىگويد : خرسندى من از شما و دوستى من نسبت به شما بهترين و بزرگترين چيزى است كه در آن به سر مىبريد . گفت : پس مىگويند : آرى اى پروردگار ما ! خرسندى تو از ما و دوستيت نسبت به ما براى ما از همه چيز نيكوتر و پاكيزهتر است .
سپس على بن الحسين ( عليهما السلام ) اين آيه را تلاوت كرد :
وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ مَساكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
خدا به مؤمنين و مؤمنات باغهايى را وعده داد كه در زير ( درختان ) آنها جويهايى روان است و نشيمنهاى پاكيزه در باغستان جاودان ، و خرسندى خدا از همه چيز بزرگتر است و اين رستگارى بزرگى است » . « 19 »
هامش
( 19 ) - بحار الأنوار ، ج 8 ، ص 140 .