8 - غيبت كردن كسى با اين توجيه كه شايد او گناهكار مىباشد نيز جايز نمىباشد . علقمه در روايتى از امام صادق عليه السلام پرسيد : اى فرزند رسول خدا ! مرا از كسانى كه گواهىشان مورد پذيرش قرار مىگيرد و كسانى كه گواهىشان پذيرفته نمىشود آگاه كن . آنحضرت فرمودند :
« يا علقمه ، كلّ من كان على فطرة الإسلام جازت شهادته » .
« اى علقمه ! هركس برسرشت اسلام باشد شهادتش كارساز خواهد بود . »
پرسيدم : آيا گواهى گنهكاران نيز پذيرفته مىشود ؟ آنحضرت فرمودند :
« يا علقمه ! لو لم تُقبل شهادة المقترفين للذنوب ، لما قُبلت إلّاشهادات الأنبياء والأوصياء صلوات اللَّه عليهم ، لأنّهم هم المعصومون دون سائر الخلق
، فمن لم تره بعينك يرتكب ذنباً أو لم يشهد عليه بذلك شاهدان ، فهو من أهل العدالة والستر وشهادته مقبولة وإن كان في نفسه مذنباً ، و من اغتابه بما فيه فهو خارج عن ولاية اللَّه عزّوجلّ ، داخل في ولاية الشيطان » « 1 » .
« اى علقمه ! اگر گواهى گناهكاران پذيرفته نشود ، جز گواهيهاى انبياء و اوصياء صلوات اللَّه عليهم پذيرفته نخواهد شد ، چراكه تنها ايشان هستند كه بر خلاف مردم ( از هر گناهى ) معصومند . پس هركس كه گناهش را با چشم نديده باشى و يا دو شاهد برگناهش گواهى نداده باشند ، از اهل عدالت و پوشيدگى مىباشد و گواهى او نيز پذيرفته است هرچند در درون گناهكار باشد . و هركس غيبت او را بكند از ولايت الهى خارج و به ولايت شيطان
هامش
( 1 ) - بحارالأنوار ، ج 72 ، ص 247 ، ح 12 ، 66 ( باب الغيبة ) .