فصل سوم : عقد نكاح
1 - احكام عقد دائم
حقيقت عقد نكاح ، تعهدى است از دو طرف آن بر همزيستى با يكديگر در يك زندگى مشترك ، كه به موجب آن زن بر مرد حلال مىشود ، و آن عبارت است از « ايجاب » زن يا وكيل او ، و « قبول » مرد يا وكيل او .
الف - شرايط صيغه عقد
1 - ايجاب بايد از سوى زن يا وكيل او با لفظ « نكاح » يا « تزويج » باشد ، و در نكاح دائم لفظ « متعه » نيز كافى است ، به شرط آن كه اشارهاى شود كه دلالت بر قصد دوام داشته باشد .
حال آيا ايجاب وقبول بايد تنها با تلفظ زبانى باشد « يعنىمستقيماً بر زبان آورده شود » يا هرگونه اظهار ، مانند امضا بر عقدنامه مىتواند كفايت كند ؟
پاسخ اين است كه بى شك احتياط آن است كه با لفظ صورتپذيرد .
2 - در عقد شرط است كه در صورت امكان بنا به احتياط مستحب - به زبان عربى خوانده شود ، اگرچه به وسيله وكيل انجام گيرد .
3 - در غير از صورت پيش ، مى توان عقد را با زبان ديگرىجارى كرد ، به شرط آن كه مفهوم نكاح وتزويج را برساند .
4 - احوط ، گفتن دو لفظ « ايجاب » و « قبول » به صيغه فعل ماضىاست ، ولى صيغه مستقبل وجمله خبريه نيز كفايت مىكند ، وحتى باجملهاى كه ظاهرش امر يا استفهام باشد به شرط آن كه مفاد آن انشاء عقد باشد كفايت مىكند .
5 - احتياط آن است كه ايجاب از سوى زن باشد وقبول از جانبشوهر اگرچه اقوى ، جواز عكس است .
چگونگى ايجاب وقبول :
الف در صورتى كه زن و مرد خودشان عقد را جارى كنند :