فصل سوم : مضاربه
امام صادق ( ع ) در باره كسى كه مالى را به صورت مضاربه مىگيرد وسپس به شرايط مندرج در مضاربه وفادار نمىماند فرموده اند :
« هُوَ ضَامِنٌ وَ الرِّبْحُ بَيْنَهُمَا »
« 1 » .
« او ضامن است وسود بايد بين آن دو تقسيم شود » .
مضاربه چيست ؟
1 - مضاربه ، آميزهاى است از كار و پول به هدف توليد و به دست آوردن سود ، به ديگر سخن مشاركتى اقتصادى است بين دو طرف براى به سود رساندن پول ازطريق كار ، پس مضاربه آن است كه كسى مقدارى پول به كسى بدهد تا طرف دوم با آن پول كار كند وسود حاصله ميان آن دو تقسيم شود . به ديگر سخن مضاربه توافقى دو جانبه است ميان صاحب مال و كسى كه مىتواند مال طرف اول را از راه فعاليتهاى اقتصادى مشروع به سود دهى برساند . از اين رو مىتوان در تعريف مضاربه اين گونه عنوان كرد كه : « مضاربه قراردادى دو جانبه است ، كه به موجب آنطرف اول « مالك » مقدارى از مايملك خود را در اختيار طرف دوم قرار مىدهد تا وى با آن مال كار كند ، به شرط آنكه سود حاصله بين دو طرف تقسيم شود . » اين عقد را قراض نيز مى نامند .
ساختار قرارداد
2 - ساختار يك قرارداد مضاربهاى - چون ديگر قراردادها - از دو ركن ايجاب وقبول تشكيل مىشود ، و چون ديگر قراردادها ، ايجاب وقبول در عقد مضاربه به هر شكل كه بيان شود ، كفايت مىكند ، چه از راه لفظ ، چه از راه فعل و عمل ، از اين رو اگر كسى تنها به دادن مال مورد نظر به طرف دوم بسنده
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 13 ، ص 181 ، احكام المضاربه ، باب 1 ، ح 5 والتهذيب ، ج 7 ، باب 18 ، ص 190