« هركس در حضورش از برادر مؤمنش غيبت شود واو نيز در دفاع او برآيد واو را يارى كند ، خداوند او را در دنيا و آخرت يارى خواهد كرد . و هر كس در حضورش از برادر مؤمنش غيبت شود ولى با توانايى بر دفاع و يارى ، از او دفاع نكند و به او يارى نرساند ، خداوند در دنيا و آخرت « منزلت » او را پايين خواهد آورد » .
10 - براى اين كه همچنان از حفاظت دژ الهى كه وجود ما را فرا گرفته برخوردار بمانيم ، بايد نيكيهاى برادران مؤمنمان را يادآور شويم ، تا از اين رهگذر بر استحكام پيوندهاى اجتماعى ، ومحبّت وزلالى دل مؤمنان در برخورد با يكديگر افزوده شود . در حديثى از امام صادق ( ص ) آمده كه :
« اذكروا أخاكم إذا غاب عنكم بأحسن ما تحبون أن تذكروا به إذا غبتم عنه . »
« 1 »
« در غياب برادرتان او را به نيكوترين شكلى ياد كنيد كه دوست داريد او در غيابتان از شما ياد كند ، ياد كنيد » .
11 - اسلام حرمت سه دسته از مردم را از ايشان سلب كرده وغيبتشان را جايز دانسته است . آن سه دسته عبارتند از :
نخست : رهبران جور ؛ كه بايد مردم را از ستم وسوء مديريت ايشان آگاه ساخت ، تا مسلمانان بتوانند از ايشان خلع يد كنند ، يا حدّاقل از آسيبهايشان در امان بمانند .
دوم : گمراهان وگمراه كنندگانى چون احزاب و دسته هاى كافر ومنافق وبدعت گذاران در دين .
سوم : فاسقانى كه تجاهر به گناه مى كنند .
حضرت امام باقر ( ع ) نيز در روايتى به اين سه دسته اشاره فرموده و گفته اند :
« ثلاثة ليست لهم حرمة ؛ صاحب هوى مبتدع ، والإمام الجائر ، والفاسق المعلن الفسق . »
« 2 »
« سه دسته اند كه حرمتى برايشان تعريف نشده ؛ صاحبان خواستها وهواهاى بدعت آميز ، رهبران جائر ، وفاسقان وگنهكارانى كه گناه وفسق خود را آشكارا انجام مى دهند » .
12 - غيبت ستم ديدگان از كسانى كه به ايشان ستم روا داشته اند نيز طبق گفته الهى جايز است . خداوند مى فرمايد :
هامش
( 1 ) - همان ، ص 253 ، ح 20 .
( 2 ) - همان ، ح 33 .