ج - زمانى كه اقبال ( و توجّه قلبى كافى ) براى شروع به نماز نداشته باشد پس به تأخير بيندازد تا اين حالت فراهمشود .
د - براى انتظار برپا شدن نماز جماعت نسبت به امام جماعت .
ه - به تأخير انداختن نماز مغرب نسبت به روزه دارى كه علاقه به افطار دارد يا كسى ديگر بر سفره افطار ، منتظر اوست .
و - مسافرى كه عجله دارد .
3 - جمع بين دو نماز ظهر و عصر و همچنين مغرب و عشاء با يك اذان و دو اقامه اشكال ندارد ، ولى مستحبّ است كه بين دو نمازمشترك در وقت ، فاصله زمانى هر چند به مقدار اداى نوافل و تعقيبات ، گذاشته شود .
4 - مستحبّ است در هنگام زوال خورشيد ، به تسبيح و دعا و عمل صالح مشغول باشد .
5 - تأخير نماز عصر تا آن وقت كه سايه شاخص بعداز زوال به شش قدم برسد ، كراهت دارد .
6 - مبادرت در قضاى واجبات فوت شده مستحبّ است زيرا فوت فريضه ، به هر دليلى باشد ، سهل انگارى ، مسامحه و تعلّل درقضاى آن را توجيه نمىكند .
7 - انتخاب اوقات ذيل براى انجام نمازهاى مستحبّى ابتدايى « 1 » ( مبتدأة ) كراهت دارد .
الف - بعداز نماز صبح تا طلوع خورشيد .
ب - بعداز نماز عصر تا غروب خورشيد .
ج - از هنگام طلوع خورشيد تا پخش و پهن شدن نور آن .
د - از هنگام بالا آمدن آفتاب تا زوال .
ه - در هنگام غروب خورشيد .
حكمت اوقات نماز :
گاهى در ذهن اين سؤال پديد مىآيد كه حكمت تقسيم نمازهاى يوميّه به اوقات خاص معروف چيست ؟
امام رضاعليه السلام در يك حديث طولانى به اين سؤال پاسخ داده و علل تقسيم اوقات را بيان
هامش
( 1 ) نمازهاى مستحب بر سه قسم مىباشد : 1 - نوافل يوميّه كه داراى وقت خاصى هستند . 2 - نمازهاى مستحبّ كه در روايات به جهت علل معيّنى مانند زيارت و غيره وارد شدهاند . 3 - نمازهايى كه نصّ معيّنى در مورد آنها وارد نشده ولى از باب اينكه نماز وسيله تقرّب هر پرهيزكارى است به خداوند ، بجا آورده مىشود . اين قسم سوّم نمازهاى مستحبّى ، ابتدائى ( مبتدأة ) ناميده مىشود .