- زوال خورشيد ، كه مشهور و معلوم است و نماز ظهر در اين وقت واجب مىشود .
براى نماز عصر ، وقت معلوم و مشهور مانند اوقات چهارگانه فوق نيست و لذا وقت آن ، بعداز فراغت از نماز قبل از آن قرار داده شدهاست .
علّت ديگر اين است كه خداوند متعال دوست دارد كه مردم هر كارى را با اطاعت وعبادت او آغاز كنند ، و لذا دستور داده كه اوّل روز رابا عبادت او آغاز نمايند و سپس براى تأمين زندگى دنيايى و تهيه مؤنه زندگى پراكنده شوند و بدين جهت نماز صبح را واجب كرده است .
موقعى كه روز ، به نيمه رسيد و مردم كارهاى خود را تعطيل كردند و اين وقتى است كه مردم ، جامه از تن كشيده و به استراحت و خوردنغذا و خواب نيمروز ( قيلوله ) مىپردازند ، خداوند دستور داده است كه اوّل به ذكر و عبادت او بپردازند و بعد به هرچه دوستدارند مشغول شوند و لذا نماز ظهر را واجب كرده است .
زمانى كه ظهر را گذراندند و خواستند براى آخر روز پراكنده شوند ، باز هم بايد با عبادت او كار خود را آغاز نمايند و بعد به هرچه دوستدارند بپردازند و از اين رو نماز عصر را واجب كرده است كه بعداز آن ، مردم به دنبال كسب و تأمين زندگى خود مىروند .
و هنگامى كه شب فرارسيد ، و مردم زينت خود را از تن بيرون كردند و به وطن وكاشانه خود بازگشتند ، در اين زمان باز هم بايد باعبادت پروردگار خود آغاز كنند و بعد به آنچه دوست دارند بپردازند و لذا مغرب را بر آنها واجب كرده است .
موقعى كه وقت خواب فرارسيد و از همه اشتغالات خود فارغ شدند باز خداوند دوست داشته است كه با عبادت و اطاعت او شروع كنند و بعد به آنچه خود مىخواهند بپردازند تا هر عملى را با اطاعت وعبادت او آغاز كرده باشند و بدين جهت نماز عشاء را واجب كرده است . وقتى كه بندگان اين عبادتها را انجام دادند ، خدا را فراموش نمىكنند و از او غفلت نمىورزند و دل آنان قساوت پيدا نمىكند و شوق و علاقهآنان به خداوند كم نمىشود . »
سوم - احكام قبله
قرآن كريم :
1 - ( قَدْ نَرَى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضَاهَا فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْفَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ وَإِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن رَبِّهِمْ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ « 1 »
« نگاههاى انتظار آميز تو را به سوى آسمان ( براى تعيين قبله نهايى ) مىبينيم . اكنون تو را به سوى
هامش
( 1 ) سوره بقره ، آيه 144 .