تخطي إلى المحتوى الرئيسي

يس اسماى حسناى الهى (فارسى) — صفحة 267

مساهمون:

ص٢٦٧
عنوان كرديم ، دريافت مىكنيم . و اين معنا از معنايى كه قبلًا ذكر كرديم و گفتيم كه با عبارت مَنْ بَعَثَنَا مِنْ مَّرْقَدِنَا عظمت و قدرت خداوند بيان شده است ، مناسب‌تر به نظر مىرسد . بعد مىفرمايد : « هَذَا مَا وَعَدَ الرَّحمَنُ » اين همان است كه خداوند رحمان وعده داد . گوينده‌ى اين كلمات كيست ؟ مردگانى كه از خواب مرگ برخاسته‌اند ؟ خدا ؟ ملائكه ؟ مؤمنين ؟ هر كسى گفته باشد ، حرف حقّى است و وقتى حق گفته مىشود ، لازم نيست بگوييم اين حرف را چه كسى زده است ؟ بنده به مناسبتى اين را عرض كرده‌ام كه در بسيارى از موارد كه فاعل بيان نشده است ، براى آن است كه اينجا بنا بوده اين حرف گفته شود . از حلقوم هر كسى اين حرف در آيد ، صحيح است .

شعارى در زير جنازه !

در عراق وقتى كه جنازه‌اى را مىبرند ، زيرِ جنازه يكى از كلماتى كه هميشه مىگويند ، اين است : لا الهَ الا اللَّه ! هَذا مَا وَعَدَ الرَّحْمَنُ ! سؤال : شايد گوينده‌ى اين لفظ در آيه‌ى شريفه ، منكران بعث باشند . جواب : وقتى كه از مرگ بيدار شدند ، ديگر منكر نيستند . قيامت را با چشم مىبينند و شكّى اگر در آن‌ها باشد ، جايش را به يقين - / از نوع عين‌اليقين - / مىدهد . آن‌ها اعتراف مىكنند ؛ ملائكه و مؤمنين هم مىگويند ؛ خدا هم الآن دارد به ما مىگويد :