انسان اهل جدال و جدَل است !
از اين جمله هاى قرآن استفاده مىكنيم كه وقتى انسان به دندهى سماجت و جدل مىافتد ، ديگر مشكلش حل نمىشود و / ببراى هر حرف و منطقى ، جوابى جفت و جور مىكند . / قرآن در وصف انسان كه ذاتاً ستيزهجوست ، از اين تعابير استفاده مىكند :
« وَكَانَ الإِنسَانُ أَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا » . « 1 »
انسان بيش از هر چيز ، به مجادله مىپردازد .
« خَلَقَ الإِنسَانَ مِنْ نُّطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِيمٌ مُّبِينٌ » . « 2 »
انسان را از نطفهاى آفريده است ولى او بى آن كه انتظار مىرود ، آشكارا با پروردگارش ستيزه جويى مىكند .
/ بآدمى بايد خود را وامدار خدا بداند و به همين اعتبار در برخورد با خلْق و خالق ، فروتن و خاضع باشد ؛ ولى به تصريح قرآن ، اهل جدال و ستيزه جويى است .
در آيهى زير كه مربوط به قسمت مورد بحث از سورهى ياسين است ، به وضوحْ بوى ستيزه جويى از زبان كفّار به مشام مىرسد : /
« وَ يَقُولُونَ مَتىَ هَذَا الْوَعْدُ انْ كُنْتُمْ صادِقينَ » / نوزده
سپس در آيه ى 49 مىفرمايد :
« مَا يَنظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَ هُمْ يَخِصِّمُونَ »
( امّا ) جز اين انتظار نمىكشند كه يك صيحهى عظيم ( آسمانى ) آنها را فرا گيرد ؛ در حالى كه مشغول جدال هستند .
كافران از مؤمنان مىپرسند : « / بسپردهگزارى شما در بانك انفاق ، كى
هامش
( 1 ) - / كهف ، 54 .
( 2 ) - / نحل ، 4 .