مىفرمايد : « وَ مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُون » . « 1 »
و از تمام نعمتها و مواهبى كه به آنان روزى داديم ، انفاق مىكنند .
علم ، قدرت ، رياست و ساير موقعيّتها ، روزى خداوند است و بايد از همهى آنها انفاق كرد .
در بعضى از روايات ، از انفاق تعبير به زكات شده است . مثلًا فرمودهاند :
لِكُّلِ شَىءٍ زَكاةٌ وَ زَكاةُ الْعِلْمِ نَشْرُهُ . « 2 »
هر چيزى زكاتى دارد و زكات علم ، گسترشدادن آن است .
در اين روايت ضمن بيان اينكه از هر نعمتِ خداوند بايد انفاق نمود ، خصوص انفاق علم را معيّن فرمودهاند كه همان نشر آن مىباشد .
امّا در اين آيه به احتمال خيلى زياد - منظور همان انفاق مال است ؛ چون در آيه واژه ى « اطعام » به كار برده شده است كه بيشتر مربوط به انفاق مالى و يا مادّى است .
توجيهِ ناموجّه كفّار
« وَ يَقُولُونَ مَتَىَ هذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ » « 48 »
آنها مىگويند : « اگر راست مىگوييد ، اين وعدهى ( قيامت ) كى خواهد بود ؟ »
مؤمنان در جواب كفّار مىگويند : « ما كه انفاق مىكنيم ، چيزى را از دست نمىدهيم . در حقيقت اين يك تجارت است . ما امروز بخشى از پولمان را مىدهيم و فردا چند برابر آن را پس مىگيريم . »
در روايات فرمودهاند كه انفاق تا هفتصد برابر رشد مىكند و بلكه بيشتر ؛
هامش
( 1 ) - / بقره ، 3 .
( 2 ) - / بحارالانوار ج 2 ، ص 25 .