را بخواهد به كشتهاش مىافزاييم . » آنجا كه خداوند كوشش اخروى او را مبارك مىگرداند و هنگام حساب چند برابرش پاداش مىدهد ، و عمل او از وقتى وى به انجام آن مىپردازد رشد و نموّ مىكند و تا وقتى كه پاداش آن را بگيرد ثمره مىدهد ، مگر نه آن كه پروردگار ما گفته است : «
مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ
« 33 » - مثل آنان كه مال خود را در راه خدا انفاق مىكنند ، مثل دانهاى است كه هفت خوشه برآورد و در هر خوشهاى صد دانه باشد . خدا پاداش هر كه را بخواهد ، چند برابر مىكند . خدا گشايش دهنده و داناست » .
ولى كسى كه با كوشش خود دنيا را مىخواهد ، البته به تمام آرزوهاى خود نمىرسد ولى به بخشى از آنها دست مىيابد ، سپس هر نصيبى را در آخرت از دست مىدهد .
«
وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ
و هر كس كشت دنيا را بخواهد به او عطا مىكنيم ، ولى ديگر در كشت آخرتش نصيبى نيست . » در اين صورت بر انسان واجب است كه از رهگذر قرآن كه نه تنها به چارهء درست رهنمون است بلكه خود چاره و درمان است ، براى آخرت بكوشد . قرآن در اينجا آزمندى نفس بشرى را با پيوستن انديشهء انسان به آخرت از خلال يادآورى بدان درمان مىكند ، و آدمى را تشويق مىكند كه دنيا را بزرگترين وجههء همّت خود قرار ندهد كه به سبب آن از ديگران عقب بماند ، يا آن را محور زندگى تصوّر كند كه / 324 تمام امور در پرتو آن صورت مىپذيرد و بدان باز مىگردد ، چنان كه ماركس هنگامى كه اقتصاد و طبقاتى بودن را اساس زد و خورد شمرد چنان كرد .
درمان مشكلات سياسى و اجتماعى و ديگر مشكلات انسان ممكن نيست
هامش
( 33 ) - البقرة / 261 .