پس چرا مردم بر يكديگر حسد مىورزند ، و هر يك مىكوشد كه خود به تنهايى از نعمتها بهرهمند شود ، در حالى كه پروردگار داناى ما بر هر فرد بشر كه بخواهد از تقدير خود به اندازهء معين بر حسب حكمت رساى خود روزى مىفرستد .
/ 298 «
إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
او به هر چيزى داناست . » در نتيجه روزى را براى مردم مىگسترد ، و مىداند براى برپا داشتن زندگى خود به چه نياز دارند . و رزق ، روزى با كسب تفاوت دارد ، زيرا نخستين همان مرحمت و تفضّلى است كه خداوند به انسان مىكند ، و دومى چيزى است كه انسان بر اثر كوشش خود به دست مىآورد . خداى تعالى به هر كس گونهاى روزى مىبخشد ، و بر انسان واجب است كه بكوشد و « كسب كند » تا روزى خود را به دست آورد و جلب كند ، پس زمين و رودها و توان فعّاليت و خرد ، همه روزى خداست ، امّا كسب تسخير و به كار گرفتن اين روزى است تا آن را به پهنههاى كاشته شده تبديل كند .
آنچه مردم بدان بر يكديگر برترى مىجويند روزى نيست بلكه كسب است ، زيرا خداوند به صورتى عادلانه به آنها روزى داده است . و اگر خود روزى كسى را از او بگيرد روزى ديگرى به دو مىبخشد كه به وسيلهء آن بر ديگران برترى يابد .
پروردگار شبيه جزيرهء عربستان را گرم و مرطوب ساخت و هشتاد درصد از ذخيرهء نفت جهان را در آن به وديعه نهاد ، در حالى كه استرالياى بى نفت را سرزمينى كشاورزى قرار دارد كه مقدارى زياد از احتياجات كشاورزى ( و دامدارى ) جهان را تأمين مىكند ، و بدين سان منابع كشاورزى و طبيعى را ميان بشر تقسيم كرد ، و بر آنهاست كه براى تسخير و به كار گرفتن آن به سود خود بكوشند .
[ 13 ] ولى مردم اختلافها و تفاوتهاى خود را به صورت مخالفت و نبردى درآوردند كه هيچ جنبهء شرعى ندارد ، زيرا تمام رسالتهاى خدا يكى است ، و براى حلّ مشكلات مردم آمده كه از مهمترين آنها مشكل مخالفت است ، و در واقع پروردگار ما پيامبران را براى يكى كردن بشريّت بر اساس مبادى ( الهى ) برانگيخت و مبعوث كرد .