صادق ( ع ) داود رقّى را نسبت بدان هشدار مىداد و مىگفت :
« اى داود ! اگر دستت را تا آرنج در كام اژدها كنى براى تو بهتر است از درخواست نيازها از كسى كه هيچ نبوده و چيزى شده است » . « 46 » سپس اين مغرور فريفته به بزرگنمايى و فخرى كه او را غرقه كرده است اكتفاء نمىكند ، بلكه مىپندارد / 258 زندگى در همان لحظهاى كه او در آن به سر مىبرد و همان جايى كه او در آن نعمت مىيابد ، خلاصه شده است . آن گاه ، پس از آن به گمانش مىرسد كه اگر قيامتى وجود داشته باشد پاداش او نزد پروردگارش خوشتر است ، مگر نه آن كه خدا در دنيا به دو نعمت داده ، پس ناگزير در آخرت هم به دو نعمت مىدهد ! پادشاهان و توانگران و سرمايهداران چنين مىانگارند ، و مىپندارند كه خداوند به سبب محبتى كه به آنها دارد درهاى نعمتهاى دنيا را بر آنان گشوده ، يا آنها بندگان ويژهء او هستند كه او آنها را برگزيده ( و اين همان نژاد پرستى است ) ، در حالى كه بيگمان خدا اين نعمتها را به آنان داده تا آنان را امتحان كند و بيازمايد كدامشان كار نيك مىكنند ، يا حتّى به استدراج ، پايه به پايه آنها را بيشتر گرفتار ( غرور و گناه ) كند ، چنان كه خداى سبحان گويد : «
وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ
« 47 » كافران نپندارند كه در مهلتى كه به آنها مىدهيم خير آنهاست . به آنها مهلت مىدهيم تا بيشتر به گناهانشان بيفزايند و براى آنهاست عذابى خوار كننده » .
«
فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِما عَمِلُوا
- پس كافران را به اعمالى كه كردهاند آگاه مىكنيم . » امّا پروردگار سبحان ما مردم را بر اساس نيازمندى و توانگرى و بزرگى و خرديشان به حساب نمىكشد بلكه بر اساس كفر و ايمان و سپاس يا ناسپاسيشان و
هامش
( 46 ) - الاختصاص ، ص 232 .
( 47 ) - آل عمران / 178 .