فرزندانش ، علم خدا بر تمام آنان احاطه دارد .
«
وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى وَ لا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِ
- و هيچ مادينهاى باردار نمىشود و نمىزايد مگر آن كه او بدان آگاه است . » آيا اين مادينه آبستن مىشود يا نه ، و چه آبستن مىشود ؟ ماده يا نر ؟ و آيا فرزندى سالم به دنيا مىآورد ، و بازتابهاى طبيعت بر پيكر و روان آن فرزند چيست ؟
دانش تمام اينها فقط نزد خداست .
آيهء پيشين مسئوليّت بشر را نسبت به كردارهاى خود بيان كرد و گفت كه خدا بر بندگان ستمكاره نيست . اين آيه براى تأكيد دربارهء همان مسئوليّت آمده است : نخست : اين كه علم خدا محيط بر واقعيّت بشر است ، و علم به قيامت بدان هنگام كه بشر را به حساب مىخوانند نزد اوست ، و اوست كه از روزى او و از فرزندانش آگاه است . دوم : با نفى شريكانى كه بشر مىپنداشت كه توسّل به آنها او را از عذاب پروردگارش به دور مىدارد ، پس قرآن تأكيد مىكند كه انسان روز قيامت از آن شريكان ساختگى تبرّى مىجويد و بيزارى نشان مىدهد زيرا هيچ سودى به او نمىرسانند .
«
وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ أَيْنَ شُرَكائِي قالُوا آذَنَّاكَ ما مِنَّا مِنْ شَهِيدٍ
- و آن روز كه ايشان را ندا دهد كه شريكان من كجايند ؟ گويند : آگاهت كرديم كه كسى از ما به شرك گواهى نمىدهد . » خداوند به آنها مىگويد : كجايند آن شريكانى كه براى من مىانگاشتيد ؟
پس آشكارا به او اعلان مىكنند : به خدا سوگند ما نمىدانيم آن شريكان كجايند ، و ندانيم به كجا گريختند .
[ 48 ] «
وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَدْعُونَ مِنْ قَبْلُ
- و آنچه را پيش از اين به خدايى مىخواندند از دست دادند . » / 255 دانستند آن شريكان پندارى را مداخلهاى در اين امر نيست .
«
وَ ظَنُّوا ما لَهُمْ مِنْ مَحِيصٍ
- و دانستند كه راه گريزى ندارند . » « محيص » همان گودال كوچكى است كه پرنده - مثلا همچون مرغ