به عنوان مثال ، نماز خواص در وقت فضيلت و به شكل جماعت و در مسجد است . در نماز حضور قلب دارند و به هيچچيز و هيچكس ديگرى جز خداوند تعالى توجّه ندارند و پس از نماز نيز تعقيبات آن ، مانند تسبيحات حضرت زهرا ( س ) و ساير تعقيبات را مىخوانند . همچنين خواندن نوافل يوميه نزد خواص ، از اهميت شايان ذكرى برخوردار است و ترك نوافل به خصوص نماز شب ، آنان را پريشان و اندوهگين مىسازد و از اينكه فيض ارتباط با خداى سبحان را از دست دادهاند ، توبه مىكنند .
مرحوم آيتالله ميرزا علىآقا شيرازى ( رحمةالله ) كه از علماى وارسته اصفهان بود ، زمانى از اصفهان به قم رفته بودند . يك شب تعدادى از فضلا به ديدن ايشان آمده و گفت و شنود آنان طول كشيد . ايشان آن شب ديرتر از معمول به استراحت
پرداختند و همين موضوع توفيق تهجّد و نماز شب را در آن شب از ايشان سلب كرده و آن عالم ربّانى ، هنگام اذان صبح از خواب بيدار شده بودند . فرداى آن شب ، از شدّت تأثّر و اندوه ، مثل كسى كه فرزند خود را از دست داده است ، گريه و زارى مىكرده و مىگفتند : من از شانزده سالگى نماز شبم ترك نشده است شايد آن شب كه براى نماز شب توفيق نيافتند ، به خاطر شنيدن حرفهاى بىفايده در شب قبل بوده است . در روايات هم اين مطلب وجود دارد كه اينگونه كارها - چه رسد به گناهان - انسان را از نماز شب محروم مىكند .
اهل معرفت و خواص ، اينگونه نماز خواندن و اهتمام به نوافل را وظيفهء خود مىشمارند و اگر زمانى توفيق آن را از دست بدهند ، خاضعانه به درگاه خداوند متعال توبه مىكنند .
مراعات صورت ظاهرى عبادات و بهجاى آوردن شرايط صحّت عبادات ، وظيفهء عوام و عموم مؤمنين است ، ولى خواصّ اهل ايمان بايد علاوه بر صحّت ظاهرى ،
سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — صفحة 236
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٢٣٦